Και ιδού άνθρωπος δίκαιος από Αριμαθαίας, ήρθε στον Πιλάτο, ζητώντας το σώμα του Ιησού. Τι άραγε να σημαίνει αυτή η πράξη του Ιωσήφ από την Αριμαθαία; Μια πράξη από έναν μαθητή, που ένιωσε ότι δεν ήταν αρκετός. Βουλευτής ων γράφει ο Ευαγγελιστής, δηλαδή υψηλά υφιστάμενος στο Μεγάλο Συμβούλιο των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Ένα τελευταίο αντίο προς τον διδάσκαλο, ένα μεγάλο συγνώμη Κύριε, που άφησα αυτή την αδικία να παρέλθει. Συγνώμη Κύριε, που ενώ κρίμα κανένα δεν εποίησες, δεν μίλησα, δεν ύψωσα τη φωνή μου, για να αποτρέψω αυτή την άδικη καταδίκη και τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο. Αλλά έστω τώρα, να δεχτείς, γλυκύ Ιησού, τον τάφο που έφτιαξα για τον εαυτό μου, να τον έχεις Εσύ, που ενώ στη ζωή σου ολόκληρη, τόπο δεν είχες να κλείνεις την κεφαλή, να αναπαυθείς στον τάφο του δικαίου πλουσίου του προφήτη. Γιατί Αυτός που αδικήθηκε περισσότερο από τον καθένα στη ζωή του, αξίζει σεβασμό στη έξοδο του από αυτόν τον κόσμο. Και να έρχεται, μαζί με τον Νικόδημο, τον σεβάσμιο γέροντα ...