Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής

  Κεφάλαιο Πέμπτο Ανασύσταση 10 Μαΐου 1821, Πρωί, έξω από το Βαλτέτσι Το Βαλτέτσι ήταν άδειο από την μέρα που οι Έλληνες πάθανε σωστή πανωλεθρία από τους Τούρκους. Οι Τούρκοι από την άλλη, θεωρώντας την ως μία ακόμη νεκρή πόλη, την άφησαν αφρούρητη, μισοκατεστραμμένη και επέστρεψαν στην Τρίπολη. Ο Πλαπούτας, ο Μαυρομιχάλης και ο Μητροπέτροβας, είχαν πιάσει κάποια υψώματα γύρω από το Βαλτέτσι, κατόπιν εντολής του Κολοκοτρώνη, αλλά ο αγώνας τους δεν είχε ζωντάνια, την σπίθα που είχε όταν ο Γέρος είχε αναλάβει για πρώτη φορά την αρχηγία. Για ακόμη μια φορά, δεν ήταν οι τούρκοι που είχαν νικήσει τους Έλληνες, αλλά η ίδια τους η αταξία, η αναρχία και η ανυπακοή. Εκείνη την ημέρα, οι οπλαρχηγοί κατόπιν συνεννοήσεως, αφού ο Γέρος δεν είχε εμφανιστεί για κάποιες μέρες, αφού είχε αποχωρήσει για το μοναστήρι, αποφάσισαν να διαλύσουν τα λαγούμια τους και να φύγουν κρυφά. Θα επέστρεφαν στα βουνά και θα συνέχιζαν τον αγώνα, αφού όπως όλα τα σημάδια έδειχναν, η επανάσταση αυτή ήταν ακόμη...

  Κεφάλαιο Τέταρτο Εξομολογήσεις   1 Μαΐου 1821, Ξημέρωμα Σε δύο ώρες πλησίαζε η ανατολή του ηλίου, αλλά ύπνος δεν μπορούσε να βρει τον μοναχό. Με το κομποσκοίνι στο χέρι σιγοψιθύριζε την ευχή, δίχως να κάνει κάποιο θόρυβο για να μην ενοχλήσει τους πρεσβύτερους γέροντες του, που κοιμόντουσαν στα διπλανά δωμάτια. Ο μοναχός κοίταξε την ατάραχη νύχτα και αναλογίστηκε τα όσα συνέβησαν τις περασμένες ημέρες. Το αίμα που είχε χυθεί στο Βαλτέτσι, ή το παλικάρι, ο Αθανάσιος Διάκος, τον οποίο ακριβώς την ίδια μέρα, στις 24 του Απρίλη, τον πιάσανε και τον σκοτώσανε. Η έντονη μυρωδιά της φύσης χτύπησε τα ρουθούνια του μοναχού, μετριάζοντας με την ευωδία τους την στεναχώρια του μοναχού. Λένε πως όταν πήγαν να σουβλίσουν το παλικάρι, τα τελευταία του λόγια ήταν «για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Ο μοναχός χαμογέλασε θλιμμένα, φέρνοντας τα παραπονεμένα λόγια του πολεμιστή στο μυαλό του. Το παλικάρι είχε δίκιο. Οξύμω...