Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής

Κοιτώντας στο ιστορικό παρελθόν της Εκκλησίας, κατά τον 11ο αι. μ.Χ., έζησε ένας μεγάλος εκκλησιαστικό άνδρας, ο άγιος Ιωάννης ο Μαυρόπους. Αυτός, πέρα από μεγάλος ασκητής και θεολόγος, ήταν και Μητροπολίτης της περιοχής των Ευχαϊτών (Παφλαγονία). Κατά την εποχή του λοιπόν, είχε ξεσπάσει έριδα μεταξύ πολλών διανοούμενων και διδασκάλων, για το ποιος από τους αγίους πατέρες Ιωάννη Χρυσόστομο, Βασίλειο Καισαρείας και Γρηγόριο Θεολόγο, εκφράζει καλύτερα την διδασκαλία της Εκκλησίας. Και όχι μόνον αυτό, αλλά οι ακρότητα είχε φτάσει σε σημείο σύγκρουσης, με πολλούς από αυτούς να ομαδοποιούνται και να αυτοονομάζονται  «Ιωαννίτες»,«Βασιλείτες» και «Γρηγορίτες». Αντίθετος φυσικά με αυτήν την τακτική, ήταν ο Μητροπολίτης Μαυρόποδας. Ψάχνοντας λύση στο ζήτημα του, ένα βράδυ, εμφανίστηκαν ενώπιον του και οι τρεις μέγιστοι φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος και του ζήτησαν να δώσει τέλος σε αυτή την ανούσια διαμάχη, καθώς και οι τρεις την ίδια διδασκαλία εξέφρασαν και πλέον την ίδια πρεσβεία ...

 Είναι και πάλι Χριστούγεννα. Μια εποχή, όπου οι καταστηματάρχες στολίζουν τα μαγαζιά τους, οι δήμοι φωτίζουν τους δρόμους και εύχονται σε όλους Χρόνια Πολλά. Οι οικογένειες στολίζουν τα δέντρα, φτιάχνουν τα παραδοσιακά γλυκίσματα των Χριστουγέννων. Όλα φαίνονται χαρούμενα και γιορτινά. Και όντως έτσι θα έπρεπε να είναι, αρκεί να θυμόμαστε τι πραγματικά γιορτάζουμε. Συνήθως το γιορτινό πνεύμα που βιώνουμε τα Χριστούγεννα, είναι εξαιτίας των κοσμικών Χριστουγέννων, δηλαδή μιας παγκόσμιας καταναλωτικής εορτής που έχει ως σκοπό την προώθηση προϊόντων. Ωστόσο, ζυμωμένοι και εμείς με αυτόν τον κόσμο, επηρεαζόμαστε από αυτό το κοσμικό πνεύμα και πολλές φορές ξεχνούμε τον εορτάζοντα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χριστό.  Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα γεγονότα, πρέπει να πάμε πίσω σε εκείνη την νύχτα στη Βηθλεέμ. Αφότου ο Ιησούς γεννήθηκε, έχουμε τα εξής γεγονότα: 1. Η προσκύνηση των βοσκών 2. Η προσκύνηση των μάγων 3. Η οργή του...

Οι Πράξεις των Αποστόλων, το βιβλίο αυτό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, αναφέρεται σε ένα όχι απλά σημαντικό, αλλά κομβικό σημείο της ιστορίας της πρώτης, αλλά και γενικότερα, Εκκλησίας. Υπήρξε ένα ζήτημα κάποτε, μεταξύ του Αποστόλου Παύλου και της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Ο Παύλος, δεν έπαψε ποτέ στα μάτια ορισμένων, ακόμα και Χριστιανών, να έχει το στίγμα του διώκτη των πιστών του Ιησού. Αυτό οδήγησε σε ζηλωτισμό από πλευράς ορισμένων Φαρισαίων, οι οποίοι είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, αλλά και απλών Χριστιανών της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, ακολουθούσαν τον Παύλο, ελέγχοντας τα λόγια του και την ευκολία με την οποία παράκαμψε την περιτομή κατά την στροφή των εθνικών προς τον Χριστό. Γενικά, πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι προσκολλιούνταν με πάθος στον Νόμο του Μωυσή, θεωρώντας πώς τίποτε δεν πρέπει να αλλάξει και να ακολουθούνται όλα τα τυπικά του Νόμου, μεταξύ αυτών και η περιτομή. Υποστηρικτές του Νόμου, υπήρξαν μέχρι και ο Απόστολος Πέτρος, καθώς και ο Ιάκωβος ο Αδελ...

  «Στέφανος πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ».(Πραξ. Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60) Ήρθε ο καιρός, όπου κληθήκαμε να διακονήσουμε την Εκκλησία του Χριστού για ακόμη μία φορά. Το καθήκον το οποίο θελήσαμε να αναλάβουμε, με αγάπη και θυσία, καθώς δεν είναι ένα απλό έργο, ή κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί ελαφρά τη καρδία. Όλοι αφήνουμε τη βόλεψη του σπιτιού μας, τη δροσιά και την χαλάρωση, για να έρθουμε να διακονήσουμε τα παιδιά Του, που Εκείνος, ας εμπιστεύτηκε για αυτές τις λίγες, μα γεμάτες μέρες.  Όμως τι είναι αυτό το οποίο μας κάνει όντως πραγματικούς, αλλά και αποτελεσματικούς διακόνους της Εκκλησίας; Στην αρχή, παρατέθηκε ένα χωρίο από τις Πράξεις των Αποστόλων, το οποίο μιλάει για τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο. Αυτόν τον νέο, που αν και σύντομος ο βίος και η διακονία του, χάραξε στην ιστορία της Εκκλησίας το πραγματικό νόημα της διακονίας. Βλέπετε, δεν είναι λίγες οι φορές που αμφιβάλλουμε αν όλος ο κόπος μας αξίζει, αν έχουμε όντως ...

  Και ιδού άνθρωπος δίκαιος από Αριμαθαίας, ήρθε στον Πιλάτο, ζητώντας το σώμα του Ιησού. Τι άραγε να σημαίνει αυτή η πράξη του Ιωσήφ από την Αριμαθαία; Μια πράξη από έναν μαθητή, που ένιωσε ότι δεν ήταν αρκετός. Βουλευτής ων γράφει ο Ευαγγελιστής, δηλαδή υψηλά υφιστάμενος στο Μεγάλο Συμβούλιο των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Ένα τελευταίο αντίο προς τον διδάσκαλο, ένα μεγάλο συγνώμη Κύριε, που άφησα αυτή την αδικία να παρέλθει. Συγνώμη Κύριε, που ενώ κρίμα κανένα δεν εποίησες, δεν μίλησα, δεν ύψωσα τη φωνή μου, για να αποτρέψω αυτή την άδικη καταδίκη και τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο. Αλλά έστω τώρα, να δεχτείς, γλυκύ Ιησού, τον τάφο που έφτιαξα για τον εαυτό μου, να τον έχεις Εσύ, που ενώ στη ζωή σου ολόκληρη, τόπο δεν είχες να κλείνεις την κεφαλή, να αναπαυθείς στον τάφο του δικαίου πλουσίου του προφήτη. Γιατί Αυτός που αδικήθηκε περισσότερο από τον καθένα στη ζωή του, αξίζει σεβασμό στη έξοδο του από αυτόν τον κόσμο. Και να έρχεται, μαζί με τον Νικόδημο, τον σεβάσμιο γέροντα ...

Τι σκεφτόσουν άραγε Ιούδα, όταν παρέδωσες τον διδάσκαλο στα χέρια των ανόμων; Δεν σε επέλεξε να είσαι ένας από τους 12 μαθητές; Δεν έγιναν θαύματα από τα χέρια σου, όπως Εκείνος το πρόσταξε; Δεν ήσουν μπροστά στα μεγάλα και θαυμαστά που έκανε ο Κύριος ενώπιον σας; Τον χορτασμό των 5000, το γαλήνεμα της θαλάσσης. Δεν κατάλαβες άραγε, ότι όταν σας είπε "Ιδού φάτε από αυτό γιατί είναι το Σώμα μου, και πιείτε από αυτό γιατί είναι το Αίμα μου, με το οποίο σφραγίζω την νέα αυτή διαθήκη", δεν ένιωσες την πληρότητα της Κοινωνίας μαζί Του; Και όμως άφησες τον σατανά να σε κάνει υποχείριο, και για τριάντα αργύρια, παρέδωσες τον ατίμητο, τον δημιουργό της ζωής και του σύμπαντος κόσμου. Και όταν αργότερα, ένιωσες το πικρό τσίμπημα της ενοχής, κατενόησες το λάθος σου. Αλλά που ήσουν; Γιατί δεν πήγες κάτω από τον σταυρό να φωνάζεις "Ήμαρτον Πάτερ Άγιε!". Αλλά όχι. Θεώρησες τον μακρόθυμο Κύριο, ότι δεν ήταν ικανός να σε συγχωρέσει, και έδωσες μόνος έναν τραγικό επίλογο στη ζωή σου...