Οι Πράξεις των Αποστόλων, το βιβλίο αυτό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, αναφέρεται σε ένα όχι απλά σημαντικό, αλλά κομβικό σημείο της ιστορίας της πρώτης, αλλά και γενικότερα, Εκκλησίας. Υπήρξε ένα ζήτημα κάποτε, μεταξύ του Αποστόλου Παύλου και της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Ο Παύλος, δεν έπαψε ποτέ στα μάτια ορισμένων, ακόμα και Χριστιανών, να έχει το στίγμα του διώκτη των πιστών του Ιησού. Αυτό οδήγησε σε ζηλωτισμό από πλευράς ορισμένων Φαρισαίων, οι οποίοι είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, αλλά και απλών Χριστιανών της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, ακολουθούσαν τον Παύλο, ελέγχοντας τα λόγια του και την ευκολία με την οποία παράκαμψε την περιτομή κατά την στροφή των εθνικών προς τον Χριστό. Γενικά, πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι προσκολλιούνταν με πάθος στον Νόμο του Μωυσή, θεωρώντας πώς τίποτε δεν πρέπει να αλλάξει και να ακολουθούνται όλα τα τυπικά του Νόμου, μεταξύ αυτών και η περιτομή. Υποστηρικτές του Νόμου, υπήρξαν μέχρι και ο Απόστολος Πέτρος, καθώς και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, δίχως βέβαια να "επιτεθούν" κατά του Παύλου, όπως οι ιουδαΐζοντες Χριστιανοί. Επειδή το ζήτημα κλιμακώθηκε, όλοι οι Απόστολοι, με τους πρώτους Πέτρο, Ιάκωβο Αδελφόθεο και Ιωάννη τον Θεολόγο, συγκεντρώθηκαν στα Ιεροσόλυμα το 49 μ.Χ. κάνοντας Σύνοδο, την πρώτη Σύνοδο στην ιστορία της Εκκλησίας, την λεγόμενη Αποστολική. Εκεί εξέτασαν το ζήτημα της περιτομής των εθνικών, όπου συμφώνησαν όλοι μαζί ότι τίποτε ανορθόδοξο δεν υπάρχει στην διδασκαλία του Παύλου και όπως ο ίδιος ο Παύλος αναφέρει στην προς Γαλάτας Επιστολή "δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρνάβᾳ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνη, αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν·" (Γαλ. 2,9), δηλαδή συμφώνησαν ο Βαρνάβας (συνεργάτης και φίλος του Παύλου) και ο Παύλος να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους προς τους Εθνικούς, όπως και ο Πέτρος θα συνέχιζε προς τους Ιουδαίους.
Έγιναν φυσικά παρατυπίες των όσων αποφασίστηκαν στην Αποστολική Σύνοδο. Υπήρξαν αυτοί οι "καλοθελητές", οι οποίοι ως σκοπό είχαν να αμαυρώσουν απλά το όνομα του Παύλου, προς δική τους δόξα γεγονός το οποίο εξόργισε τον Παύλο και τον οδήγησε να γράψει το εξής στην Γαλ. 1,8 "ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω". Ανάθεμα ακόμα και αν άγγελος κατέβει και διδάξει κάτι διαφορετικό από αυτό που σας δίδαξα, λέει ο Παύλος. Γιατί όμως αυτή η σιγουριά; Μα είναι πολύ απλό. Η πίστη του Παύλου στην Εκκλησία, στη Σύνοδο της Εκκλησίας, μέσω της οποίας το Άγιο Πνεύμα γνωστοποιεί και φωτίζει τους Πατέρες της Εκκλησίας για την ορθή πίστη. Υπήρξαν άλλες 7 για την Ορθόδοξη Εκκλησία (8 αν συγκαταλέξουμε και την Πενθέκτη ή εν Τρούλλω Οικουμενική Σύνοδο), έως και την διάσπαση του Πατριαρχείου της Ρώμης και την πορεία του ως Ρωμαιοκαθολική Δυτική Εκκλησία. Με την απώλεια του πρώτου μαζί με την Κωνσταντινούπολη σε πρεσβεία τιμής Πατριαρχείου και γενικά μία από τις πιο αρχαίες Εκκλησίες, δεν συνέβη ξανά Οικουμενική Σύνοδος, τουλάχιστον για τους Ορθοδόξους. Ωστόσο ο Συνοδικός θεσμός δεν έσβησε ποτέ. Κάθε αυτοκέφαλη Εκκλησία, όπως η Ελλάδα, διατηρούν αυτόν τον αρχαίο Συνοδικό θεσμό, μέσα από τον οποίο, παίρνουν αποφάσεις, πάντοτε δια της φώτισης του Αγίου Πνεύματος. Και αυτό γιατί η Εκκλησία βασίζεται στη συλλογικότητα και την απόφαση του συνόλου της Εκκλησίας δια του Αγίου Πνεύματος.
Γιατί όμως αυτή η μακρά ιστορία πίσω 20 περίπου αιώνες; Γιατί να γυρίσουμε πίσω να επισημάνουμε το τι σημαίνει άραγε συνοδικός θεσμός; Υπήρξαν αρκετές "χριστιανικές" φωνές, να μιλούν για Θεία Δικαιοσύνη και για τον ορθό δρόμο του Θεού. Μιλούν για την σωστή πίστη, η οποία πλέον δεν μπορεί να εκφραστεί από την ιεραρχία και την Σύνοδο της Εκκλησίας, καθώς κανείς δεν εκφράζει πλέον την χριστιανική πίστη ή τον Λόγο του Ευαγγελίου. Όλοι φυσικά, πρέπει να είναι τουλάχιστον άνθρωποι κακοί και προδότες της Εκκλησίας, για να σταθεί η θεωρία των κατήγορων της ιεραρχίας. Ο κάθε δεσπότης, με ότι και αν του προσάπτουν (Μασόνος, φιλότουρκος, άπιστος, φιλοκαθολικός και άλλα πολλά) πρέπει να έχει μηδενική συνείδηση αλλά και τεράστια υπομονή φυσικά, για να αντέξει έναν πολύχρονο μοναχικό βίο, ο οποίος τον οδήγησε στην θέση του ιεράρχη και σε μια θέση στη Σύνοδο.
Βλέπουμε, ότι όπως κάθε θεωρία συνομωσίας, έτσι και αυτή η θεώρηση των πραγμάτων καταρρέει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Είναι εύκολο άνθρωπε, από το απαλό κάθισμα του σπιτιού σου, μπροστά σε μία οθόνη να γράφεις και να πετάς λάσπη, ενώ στην πραγματικότητα τι έχεις κάνει εσύ; Ξεχνάς άνθρωπε ποιοι είναι αυτοί οι ιεράρχες που κατηγορείς; Μήπως έπαψαν να είναι αυτοί που προήλθαν από τους κόλπους του Ιωάννου, του Πέτρου και του Παύλου; Μην μπερδευόμαστε βέβαια. Δεν είναι αλάθητοι. Δεν υπάρχει άνθρωπος αλάθητος, είτε λαϊκός, είτε ιερέας, είτε αρχιερέας. Μπορούμε να διαφωνήσουμε με τα όσα πει ο οποιοσδήποτε, όμως μεμονωμένα. Το να διαφωνήσει κανείς με τον Αρχιεπίσκοπο της χώρας μας ή κάποιον Μητροπολίτη, είναι κατανοητό και υγιές όσον διατηρεί την κοσμιότητα του. Το να αποκαλέσει κάποιος έναν άνθρωπο προδότη πχ λόγω μιας άποψης, είναι τουλάχιστον ανόητο. Ας μην πιανόμαστε από λέξεις και ας κοιτάμε και τα έργα. Γιατί όσο εμείς πληκτρολογούμε με ταχύτητα την λέξη "ΠΡΟΔΟΤΗ" αυτοί μπορεί να σώζουν 10, 20 ίσως και 100 ζωές χωρίς εμείς να το βλέπουμε, επειδή μόνο και μόνο ακούμε αυτό που θέλουμε και το οποίο δεν μας αρέσει. Ωστόσο, ερχόμενοι στο σημαντικό σκέλος της διαμάχης αυτής, δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος ο οποίος να έχει δεχτεί το βάπτισμα και να λοιδορήσει και να μιλήσει άσχημα κατά της Συνόδου, είτε της Ελλάδας, είτε της Πανορθοδόξου είτε οποιασδήποτε άλλης. Δεν είναι θέμα συζήτησης, μα προσβολής του Αγίου Πνεύματος. Από τις απαρχές της Εκκλησίας, μέσω της Συνόδου, ο Θεός, δια του Αγίου Πνεύματος, μιλούσε έτσι στους ανθρώπους. Ποιος σου έδωσε την εξουσία να μιλήσεις κατά του Πνεύματος, άνθρωπε; Θεωρείς ότι η βουλή σου είναι καλύτερη ή πιο σοφή από εκείνη του Θεού; Προσβολή όχι κατά του Θεού Πατέρα, αλλά του Αγίου Πνεύματος. Μπορεί να μην εμπιστεύεσαι τους ιεράρχες, αλλά που είναι η πίστη στο Άγιο Πνεύμα; Η κατηγορία κατά της οποιασδήποτε συνόδου είναι έλλειψη πίστης στον Θεό, δεν είναι επανάσταση ή εξυπνάδα. Δεν είναι η μαγκιά κάποιου για τα δέκα λεπτά φήμης στα διαδικτυακά μέσα. Δεν είναι μέσο για λεφτά στις πλατφόρμες του YouTube, να "αποκαλύπτει" κάποιος ανώνυμα πάντοτε (το θεωρείς τυχαίο άνθρωπε ότι οι Μασόνοι Ιεράρχες γίνονται Μασόνοι πάντοτε μετά θάνατον;) και να πληρώνεται από αυτό. Ο Παύλος γράφει ούτε άγγελος δεν μπορεί να αλλάξει τις διδαχές του, καθώς η Εκκλησία του έδωσε την άδεια δια Συνόδου να ομιλεί και να διδάσκει. Ποιοι είμαστε εμείς, οι σοφότεροι του Θεού; Μήπως απλά, είμαστε κάποιοι μικροί άνθρωποι, οι οποίοι μπροστά στην ανάγκη του υπάρχω καταπατούμαι ότι ιερό και όσιο, για να μας πουν κάποιοι ευχαριστώ; Για να αρέσουμε στους ανθρώπους;
Γιατί με αυτόν τον τρόπο, χάνουμε και το νόημα, μα χάνουμε και τον Θεό, τον οποίο Φαρισαϊκά καταλήγουμε να λατρεύουμε.
Κελόγλου Σπυρίδων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου