Περί Διακονίας

 «Στέφανος πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ».(Πραξ. Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60)

Ήρθε ο καιρός, όπου κληθήκαμε να διακονήσουμε την Εκκλησία του Χριστού για ακόμη μία φορά. Το καθήκον το οποίο θελήσαμε να αναλάβουμε, με αγάπη και θυσία, καθώς δεν είναι ένα απλό έργο, ή κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί ελαφρά τη καρδία. Όλοι αφήνουμε τη βόλεψη του σπιτιού μας, τη δροσιά και την χαλάρωση, για να έρθουμε να διακονήσουμε τα παιδιά Του, που Εκείνος, ας εμπιστεύτηκε για αυτές τις λίγες, μα γεμάτες μέρες. 

Όμως τι είναι αυτό το οποίο μας κάνει όντως πραγματικούς, αλλά και αποτελεσματικούς διακόνους της Εκκλησίας; Στην αρχή, παρατέθηκε ένα χωρίο από τις Πράξεις των Αποστόλων, το οποίο μιλάει για τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο. Αυτόν τον νέο, που αν και σύντομος ο βίος και η διακονία του, χάραξε στην ιστορία της Εκκλησίας το πραγματικό νόημα της διακονίας. Βλέπετε, δεν είναι λίγες οι φορές που αμφιβάλλουμε αν όλος ο κόπος μας αξίζει, αν έχουμε όντως την ικανότητα να κηρύξουμε την Αλήθεια, αν αξίζει τον κόπο μας και τον προσωπικό μας χρόνο, για κάτι σε χρονικά πλαίσια μικρό. Το παράδειγμα του Στέφανου, μιλάει από μόνο του. Από τότε, που η Εκκλησία δεν αριθμούσε πάνω από μερικές χιλιάδες, αυτό δεν σταμάτησε τον Στέφανο από το να μιλήσει για την πίστη, να χαράξει το μονοπάτι πάνω στο οποίο εμείς σήμερα, 2000 έτη μετά, ακολουθούμε. Το έργο μας είναι μακροπρόθεσμο, δεν έχει υλικές απολαβές, αλλά προσφέρει, μέσα από τις δυσκολίες του, πνευματική φώτιση και προκοπή.

Τι ήταν όμως αυτό που έκανε τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο τόσο ξεχωριστό; Τι είναι αυτό το οποίο εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια τον έκανε πρωτοπόρο και φάρο για την δική μας πορεία στην Εκκλησία; Το κυριότερο; Η πίστη του. Η πίστη στον Χριστό που τον οδήγησε να κάνει σημεία και τέρατα στον λαό. Αυτός ο φαινομενικά άπειρα νέος, ο οποίος μάλλον δεν είχε καν γνωρίζει τον Ιησού προσωπικά, έγινε από αυτή την νεαρή ηλικία βράχος σταθερός, αμετακίνητος και άφοβος μπροστά στη λαίλαπα και τον πόλεμο των Ιουδαίων. Είχε επίσης θάρρος και τόλμη, με γλώσσα η οποία έκαιγε όσους είχαν παραδοθεί στην αμαρτία. Δεν σημαίνει σαφώς ότι ο Στέφανος κακολογούσε ή μιλούσε άσχημα. Αλλά η αλήθεια του Ευαγγελίου, ήταν αυτή που φανέρωνε τα εγκλήματα των ανόμων κριτών, που λίγο καιρό πριν, έστειλαν τον αναμάρτητο στο ξύλο του σταυρού. 

Αυτό όμως στο οποίο πρέπει να σταθούμε, δεδομένης της περιόδου και των εορτών του ενιαυτού έτους είναι ένα χαρακτηριστικό, το οποίο πολλοί σήμερα το ξεχνάμε, ή το κοιτάμε με φόβο. Ο Πρωτομάρτυρας είχε μέσα του το φρόνημα της επανάστασης. Το ίδιο αυτό φρόνημα που πριν από 200 χρόνια μια χούφτα από ραγιάδες ξεσηκώθηκαν ενάντια στον τούρκικο τιτάνα και συντάραξαν τον κόσμο, καθώς τον γονάτισαν, μπροστά στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου. Η επανάσταση του Στέφανου, με το θάρρος και την πίστη του, τον οδήγησε να ομολογήσει μπροστά στο Μεγάλο Συνέδριο των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων ότι αυτό που μέχρι τότε ήταν ιερό για τους Ιουδαίους, ο Ναός του Σολομώντα δηλαδή, δεν ήταν παρά ένα ακόμη κτήριο. Ο Θεός δεν περιορίζεται σε τέσσερις τοίχους. Αν και σήμερα για εμάς τους Χριστιανούς, που γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι πανταχού παρόν, δεν ήταν αυτονόητο για τους Ιουδαίους, οι οποίοι νόμιζαν ότι ο Θεός κατοικεί στον Ναό τους. Και είχε την τόλμη, θέτοντας το στη λαϊκή γλώσσα, ότι ένας σωρός από τούβλα στηβαγμένα, δεν θα είναι αυτό που θα οδηγήσει στην σωτηρία, αλλά Αυτός , ο οποίος σήκωσε τον σταυρό και καθηλώθηκε επί αυτόν στο λόφο του Γολγοθά. Σκοπός μας, όπως και του Στέφανου, είναι να μεταφέρουμε αυτό το φρόνημα. Δεν έχουμε μια πίστη νεκρή, τυπική, ξερή, η οποία εξαρτάται από τον κόσμο και όσα βρίσκονται σε αυτόν. Η πίστη μας είναι ζωντανή, ζει μέσα στον κάθε ένα από εμάς. Δεν μπορούμε να βάλουμε όρια στη πίστη και στην αγάπη προς τον Χριστό. Θα ήταν σαν να προσπαθούσαμε να χωρέσουμε τον Θεό, μέσα σε τέσσερις τοίχους.     

Ένας σημαντικός άνδρας είπε πρόσφατα, ότι, ίσως είναι καιρός, θυμούμενοι αυτά τα 200 χρόνια του αγώνα και της θυσίας, τα παιδιά να πάψουν να είναι μαλθακά. Να μεταφέρουμε αυτές τις ιδέες και αυτά τα ιδανικά, να τους θυμίσουμε για το θάρρος, την τόλμη, τον αγώνα και το πνεύμα της θυσίας. Είναι αλήθεια ότι οι ζωές μας στον κόσμο της ταχύτητας και της συνεχούς μεταβολής χάνουν νόημα και ουσία, βυθίζονται στη λήθη μιας καθημερινότητας η οποία δεν αφήνει περιθώρια σκέψης, αλλαγής ή ακόμα και μιας επανάστασης, μιας ριζικής αλλαγής του πνεύματος. Κλειδώνει τον νου και την ψυχή, χαλαρώνει τις αισθήσεις και τις άμυνες και αποδεχόμαστε την μαλθακή αυτή ζωή και ασυναίσθητα την προοθούμε και στον προσωπικό μικρόκοσμό μας. Αυτή λοιπόν είναι η ευκαιρία. Η ευκαιρία σαν άλλοι Διάκονοι, σαν άλλοι Ευαγγελιστές, εμείς οι απλοί εργάτες του Αγρού του Κυρίου, να μιλήσουμε, μέσα από τον δικό μας αγώνα, μέσα από τις δικές μας δυσκολίες, να μιλήσουμε στις ψυχές οι οποίες διψούν για αλήθεια, ζητούν απεγνωσμένα την αλλαγή. Ας αναστήσουμε στις νέες αυτές ψυχές την επανάσταση του Πρωτομάρτυρα Στέφανου, να ξυπνήσουμε αυτό το ελληνικό το φρόνημα, το οποίο 200 χρόνια τώρα, στέκει για τους λαούς παράδειγμα, κάθε στιγμή και ώρα.

Γιατί, όπως λέει και ο άνδρας αυτός, αν δεν το κάνουμε εμείς, τότε ποιος;

Κελόγλου Σπυρίδων