Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής

  Κεφάλαιο Τρίτο Λόγια Μετάνοιας   25 Απριλίου 1821, Μεσημέρι Ο Δημοσθένης έκλεγε απαρηγόρητος στα πόδια του μοναχού. Άδικα πάσχιζε ο πατέρας Αθανάσιος να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. «Τα κρίματα του αδελφού σου δεν είναι δικά σου κρίματα. Η προδοσία του δεν είναι δικιά σου προδοσία!» του έλεγε, αλλά ο Δημοσθένης χτυπούσε το στήθος του και αρνούνταν να κοιτάξει και τον ίδιο τον πνευματικό του στα μάτια. «Δεν καταλαβαίνεις; Ήμουν ο μόνος που μπορούσα να σταματήσω το σκοτάδι που είχε στη ψυχή του, εγώ μόνο θα μπορούσα να σταματήσω την πανουργία του». «Πάψε να κατηγορείς τον εαυτό σου!» του είπε τότε αυστηρά ο πνευματικός. «Ο αδερφός σου έκανε τις επιλογές του. Εσύ γιατί να είσαι υπεύθυνος για αυτές; Δεν υπάρχει λόγος να ξεφεύγεις από τον σκοπό σου, παλικάρι. Ο αγώνας συνεχίζεται. Η πατρίδα σε χρειάζεται. Ο Γέρος και αυτός έχει ανάγκη από άνδρες σαν και εσένα». Ο νέος σηκώθηκε, σκούπισε τα κόκκινα από το κλάμα μάτια του και κάθισε στην καρέκλα απέναντι απ...

  Κεφάλαιο Δεύτερο Πικρές Αναμνήσεις   24 Απριλίου 1821, Περασμένα Μεσάνυχτα Ο κουτσός μπήκε στο μισογκρεμισμένο σπίτι. Αν και εξωτερικά φαινόταν σαν να έχει μείνει ακατοίκητο για δεκαετίες ολόκληρες, είχε καταφέρει κάπως να αναστηλώσει το εσωτερικό. Τίποτα ιδιαίτερο βέβαια. Ένα γραφείο και ένα κρεβάτι λίγο παραπέρα. Ανοιχτά βιβλία και διάφορα χαρτιά υπήρχαν απλωμένα στο γραφείο. Ο κουτσός έβγαλε το πανωφόρι του, το άφησε να πέσει πάνω στο κρεβάτι και σωριάστηκε πάνω στη καρέκλα. Κάλυψε με το ένα χέρι το μέτωπο του, σαν να προσπαθούσε να διώξει τις τύψεις και τις ενοχές. Αλλά μέσα του θεωρούσε πως έπραξε το καλό. Το δίκαιο. Όλα ήταν θέμα ισορροπίας. Η βία φέρνει βία. Και αυτός ήθελε ηρεμία στη ψυχή του και πίστευε ότι με τον θάνατο Ελλήνων πολεμιστών θα το επιτύχει. Κοίταξε ένα σκίτσο μιας γυναίκας που είχε ζωγραφίσει με κάρβουνο ο ίδιος του εδώ και πολύ καιρό. Και οι αναμνήσεις αμέσως τον κατέκλυσαν. Πικρές αναμνήσεις.   16 Ιουνίου 1814 Εκείνη την ημέρα, ...

  24 Απριλίου 1821, Βράδυ Ο ασπρομάλλης γέροντας, έβγαλε με αργές κινήσεις την περικεφαλαία που τον έπνιγε εκείνη τη στιγμή και την άφησε να πέσει με κρότο στο έδαφος. Τα πνευμόνια του καίγονταν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι φλόγες που έκαιγαν ακόμη την μικρή πόλη. Όμως το μαρτύριο αυτό δεν έμοιαζε σε τίποτα με το βάρος που ένιωθε στην ψυχή του αντικρύζοντας αυτό το αποτρόπαιο θέαμα. Έκανε μερικά βήματα ανάμεσα στα άψυχα σώματα που κείτονταν κατά μήκος του ελληνικού στρατοπέδου. Εδώ και εκεί έβλεπε και πεσόντες Αγαρηνούς, αλλά η εικόνα που έβλεπε του έδειχνε ότι οι Τούρκοι σάρωσαν με ευκολία τις ελληνικές άμυνες. Έσκυψε πάνω από έναν πολεμιστή. Τον γύρισε. Στο πρόσωπο του είδε ένα παλικάρι ούτε λίγο, ούτε πολύ είκοσι χρονών. Έσφιξε τις γροθιές του από οργή και αγανάκτηση. Το βάρος της ευθύνης ένιωθε να πέφτει στους δικούς του ώμους, αν και αυτό ήξερε μέσα του πώς δεν ήταν αλήθεια. Ένιωσε κίνηση πίσω του. Δεν γύρισε, καθώς κατάλαβε από τα βήματα του τον μοναχ...

 Το έτος 2020 έφτασε στο τέλος του. Ένα ακόμη έτος έκανε τον κύκλο του. Το ατέρμονο ποτάμι του χρόνου όμως συνεχίζει να κυλά. Δεξιά και αριστερά θα δούμε ανθρώπους ανακουφισμένους που αυτή η δύσκολη χρονιά έφυγε, έχοντας την ελπίδα ότι μαζί με αυτή, θα φύγουν και οι δυσκολίες που συντάραξαν τον πλανήτη μας. Ο άνθρωπος όσο ζει θα ελπίζει, έχοντας την προτροπή προς το καλύτερο, είτε αυτό είναι κάτι υλικό είτε πνευματικό, ανάλογα με τον τρόπο ζωής που επιλέγει ο καθένας.  Ωστόσο, τι είναι αυτό που πρέπει πραγματικά να αποζητάμε από μια νέα περίοδο στη ζωή μας; Πώς πρέπει να είναι μια ανασκόπηση του χρόνου που πλέον έχει παρέλθει; Είναι σημαντικό, αν είμαστε άνθρωποι που επιζητάμε τα επουράνια και όχι τα γήινα, να βλέπουμε στα γεγονότα του χρόνου ότι καλό και ωφέλιμο, και όχι κάτι που πιθανόν θα κάνει τη ζωή μας πιο βολική. Ακόμα και μέσα από την δύσκολη πανδημία του κορονοϊού, μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στις στιγμές εκείνες του φόβου και του σκοτεινού κενού που νιώθαμε κλεισμένο...