Κοιτώντας στο ιστορικό παρελθόν της Εκκλησίας, κατά τον 11ο αι. μ.Χ., έζησε ένας μεγάλος εκκλησιαστικό άνδρας, ο άγιος Ιωάννης ο Μαυρόπους. Αυτός, πέρα από μεγάλος ασκητής και θεολόγος, ήταν και Μητροπολίτης της περιοχής των Ευχαϊτών (Παφλαγονία). Κατά την εποχή του λοιπόν, είχε ξεσπάσει έριδα μεταξύ πολλών διανοούμενων και διδασκάλων, για το ποιος από τους αγίους πατέρες Ιωάννη Χρυσόστομο, Βασίλειο Καισαρείας και Γρηγόριο Θεολόγο, εκφράζει καλύτερα την διδασκαλία της Εκκλησίας. Και όχι μόνον αυτό, αλλά οι ακρότητα είχε φτάσει σε σημείο σύγκρουσης, με πολλούς από αυτούς να ομαδοποιούνται και να αυτοονομάζονται «Ιωαννίτες»,«Βασιλείτες» και «Γρηγορίτες». Αντίθετος φυσικά με αυτήν την τακτική, ήταν ο Μητροπολίτης Μαυρόποδας. Ψάχνοντας λύση στο ζήτημα του, ένα βράδυ, εμφανίστηκαν ενώπιον του και οι τρεις μέγιστοι φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος και του ζήτησαν να δώσει τέλος σε αυτή την ανούσια διαμάχη, καθώς και οι τρεις την ίδια διδασκαλία εξέφρασαν και πλέον την ίδια πρεσβεία ...