Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής

  Κεφάλαιο Όγδοο Η πτώση της πόλης   15 Σεπτεμβρίου Το ελληνικό στρατόπεδο μετρούσε απώλειες από εκείνη την ημέρα. Ο Υψηλάντης αναγκάστηκε πάλι να φύγει από το στρατόπεδο των Ελλήνων. Το ηθικό πεσμένο. Η πνευματική διαύγεια που προσέφευγε σε ένα μίσος, που έψαχνε την δίοδο να ξεχυθεί στον κόσμο. Ήταν ξεκάθαρο ότι Έλληνας ήταν αυτός που φόνευσε τον πατέρα τους, αλλά δεν είχε πλέον σημασία. Την σκλαβιά, οι Τούρκοι την είχαν προκαλέσει. Πόλεμο έκαναν, με πόλεμο πλέον οι Έλληνες θα απαντούσαν. Στη σφαγή με σφαγή. Θα έπαιρναν αυτό που άνηκε σε αυτούς. Ο Κολοκοτρώνης και άλλοι οπλαρχηγοί, κυρίως ο Μητροπέτροβας, ως γηραιότεροι και κουρασμένοι, με χρόνια αγώνα στη πλάτη τους, ξέροντας την καταστροφή που φέρνει ο πόλεμος, προσπαθούσαν να κρατάνε τα χαλινάρια, αλλά με μικρή επιτυχία. Η απώλεια του μοναχού τους είχε επηρεάσει όλους και τον ίδιο τον Γέρο. Σκλήρανε το πρόσωπο του, έγινε λίγο πιο απόμακρος. Όλοι ξέρανε τον Γέρο ότι σύντομα θα επανερχόταν, αλλά τώρα, απλά θρηνούσε...

  Κεφάλαιο Έβδομο Πολιορκία   Καλοκαίρι 1821 Μετά το Βαλτέτσι, ο Κολοκοτρώνης μάζεψε σιγά σιγά τους άνδρες του και τους έφερνε γύρω από την Τριπολιτσά. Κατάφεραν δύο άλλες απανωτές νίκες στα Δολιανά και στα Βέρβαινα. Το ηθικό των Ελλήνων ήταν πιο υψηλό από ποτέ. Οι άντρες του Κολοκοτρώνη είχαν αποκτήσει ως λάφυρα κανόνια, πάρα πολύ χρήσιμα για την πολιορκία. Ο κόσμος, στο άκουσμα της ελευθερίας του έθνους, έτρεξε να βοηθήσει όπως μπορούσε ο καθένας τον στρατό για την επικείμενη πολιορκία. Μια μέρα, ένας τσοπάνος πλησίασε το στρατόπεδο, έχοντας πίσω του ένα κοπάδι με συνολικά 120 γίδια, πρόθυμος να τα προσφέρει στους επαναστατημένους Έλληνες. Ο Γέρος εκείνη την ώρα συνομιλούσε με τον πατέρα Αθανάσιο, ο οποίος είχε γίνει πια ο πνευματικός πατέρας του στρατεύματος. Πάντοτε αυστηρός, αλλά με αγάπη, προσπαθούσε να συνετίζει τους θερμόαιμους Έλληνες και να ξυπνά μέσα τους το αισθητήριο της πίστεως, για να κινούνται με βάση τον Λόγο και όχι τα αρνητικά αισθήματα του μίσους,...

  Κεφάλαιο Έκτο Η μάχη στο Βαλτέτσι   Στρατόπεδο του Στρατόπεδο του Μαυρομιχάλη Ο Μαυρομιχάλης καθόταν στο έδαφος, στηριζόμενος πάνω στο τουφέκι του με κλειστά μάτια. Αν τον έβλεπε κανείς θα νόμιζε ότι κοιμόταν, αλλά οι άντρες του ήξεραν ότι προσεύχεται. Ξαφνικά δύο χαρακτηριστικές μπαρουτιές έσκασαν στον αέρα. Ο οπλαρχηγός, σαν να ξύπνησε από το λήθαργο, πετάχτηκε και κοίταξε στη είσοδο του λεκανοπέδιου που φυλούσε ο Κολοκοτρώνης. Φόβος τον έπιασε βλέποντας την τούρκικη στρατιά. Φόβος όχι επειδή είδε τους πολλαπλάσιους αριθμούς των Τούρκων. Φοβήθηκε για τους Έλληνες μην το βάλλουν στα πόδια. «Καπετάνιε, έρχονται και από την δικιά μας πλευρά!» του φώναξε ένα παλικάρι. Ο Πετρόμπεης γύρισε και είδε ένα ακόμα σώμα, πεντακόσιοι περίπου Αρβανίτες, να κατευθύνονται προς τα ταμπούρια τα δικά του. Ο Πετρόμπεης χαμογέλασε βλέποντας τους. Οι άντρες του τον κοιτούσαν με απορία. Κοίταξε τους Τούρκους που είχαν πλημυρίσει την περιοχή. Όπως είχε προνοήσει ο Κολοκοτρώνης, ο Κεχαγιά...