Μια συνάντηση στο δρόμο της καθημερινότητας γίνεται αφορμή συχνά να τινάξεις για λίγο το νου από τη φίλαυτη φροντίδα των προσωπικών αναγκών σου. Κι αν αυτή η συνάντηση είναι «το καλό συναπάντημα», τότε τα μάτια και τα χείλη σου προδίδουν την εσωτερική ικανοποίηση. Σ’ ένα στρατί της καθημερινότητας κάποτε στη Γαλιλαία συνάντησε Ιησούς ο Ναζωραίος Φίλιππον, τον «από Βηθσαϊδά, εκ της πόλεως Ανδρέου και Πέτρου». Να ήταν αλήθεια μια συμπτωματική συνάντηση σαν όλες τις άλλες, «το καλό συναπάντημα» στη ρουτίνα της ημέρας; Ο ιερός ευαγγελιστής, που διασώζει το συμβάν, θεωρώντας το αξιομνημόνευτο και άξιο για να καταχωρηθεί στη Βίβλο του Θεού, με μια εκπληκτική λιτότητα και συνάμα ακρίβεια λόγου, αποκαλύπτει στον ανυποψίαστο αναγνώστη ότι καμιά συνάντηση «κορυφής» ή συνάντηση ζωής ή συνάντηση σωτηρίας δε γίνεται χωρίς τη βουλή του Θεού. Αυτό φανερώνει η φράση «ηθέλησεν ο Ιησούς εξελθείν εις την Γαλιλαίαν» (Ιωάν. α΄ 44). «Αποφάσισε ο Ιησούς να αναχωρήσει στη Γαλιλαία», γιατί ακριβώς εκεί θα...