Νέοι Ορίζοντες

 Το έτος 2020 έφτασε στο τέλος του. Ένα ακόμη έτος έκανε τον κύκλο του. Το ατέρμονο ποτάμι του χρόνου όμως συνεχίζει να κυλά. Δεξιά και αριστερά θα δούμε ανθρώπους ανακουφισμένους που αυτή η δύσκολη χρονιά έφυγε, έχοντας την ελπίδα ότι μαζί με αυτή, θα φύγουν και οι δυσκολίες που συντάραξαν τον πλανήτη μας. Ο άνθρωπος όσο ζει θα ελπίζει, έχοντας την προτροπή προς το καλύτερο, είτε αυτό είναι κάτι υλικό είτε πνευματικό, ανάλογα με τον τρόπο ζωής που επιλέγει ο καθένας. 

Ωστόσο, τι είναι αυτό που πρέπει πραγματικά να αποζητάμε από μια νέα περίοδο στη ζωή μας; Πώς πρέπει να είναι μια ανασκόπηση του χρόνου που πλέον έχει παρέλθει; Είναι σημαντικό, αν είμαστε άνθρωποι που επιζητάμε τα επουράνια και όχι τα γήινα, να βλέπουμε στα γεγονότα του χρόνου ότι καλό και ωφέλιμο, και όχι κάτι που πιθανόν θα κάνει τη ζωή μας πιο βολική. Ακόμα και μέσα από την δύσκολη πανδημία του κορονοϊού, μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στις στιγμές εκείνες του φόβου και του σκοτεινού κενού που νιώθαμε κλεισμένοι στα σπίτια μας λόγω της καραντίνας, και να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρήσιμη ήταν για την ζωή μας αυτή η περίοδος. Μάθαμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι αθάνατος. Όταν κάποιοι αλαζόνες συζητούσαν για το πώς είναι δυνατόν να σώσουμε την συνείδηση του ανθρώπου για να ζει πάντοτε, ένα απλό μικρόβιο έφερε τα πάνω κάτω στο πλανήτη, δείχνοντας στον ανόητο και μικρό άνθρωπο ότι πάντοτε θα υπόκειται στους νόμους της φύσης, όπως αυτοί δημιουργήθηκαν από τον Δημιουργό Θεό. Εκτιμήσαμε τη ζωή. Τις στιγμές που περνάμε μαζί με τους δικούς μας ανθρώπους, καθώς οποιαδήποτε στιγμή, δίχως εμείς να μπορούμε να προβλέψουμε, μπορούν πολύ απλά οι στιγμές να πάψουν και να σβήσουν. Μάθαμε να εκτιμούμε την εικόνα του απέναντι. Ότι ο άνθρωπος δεν ζει απλά, αλλά συζεί, συνυπάρχει. Συνειδητοποιήσαμε το βάρος που μπορεί να έχει για κάποιον μια απλή βόλτα. Το λυτρωτικό ενός απλού διαλόγου. Η ιδέα ότι υπάρχω με μια παρουσία δίπλα μου. Ο λαός δεν είναι ανόητος όταν λέει ότι συνειδητοποιείς την αξία ενός πράγματος όταν το χάσεις. Η θεωρία όλων αυτών των χρόνων γύρω από αυτά τα θέματα έσκασε και γκρεμίστηκε μπροστά στη πραγματικότητα, που μας ταρακούνησε, δείχνοντας ότι τελικά όσα και να λέμε, θα είναι πάντοτε λειψά και λίγα. Τέλος, γνωρίσαμε τον θάνατο. Εξοικειωθήκαμε μαζί του. Μάθαμε ποιος είναι και πώς λειτουργεί. Μάθαμε πώς δεν είναι στο χέρι μας ούτε και επιλογή μας να τον σταματήσουμε. Μάθαμε πώς είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας

Τώρα σηκώνουμε άγκυρα και χαράζουμε πορεία προς νέους ορίζοντες. Ένας χρόνος διαφορετικός. Ίσως πιο πνευματικός. Ίσως χειρότερος. Οι υποθέσεις πολλές και τα σενάρια, και αυτά πολλά. Ασήμαντα. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο θα κυλήσει το νέο έτος κρύβεται μέσα μας. Εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες της ζωής μας. Ο κόσμος είναι αυτός που είναι. Ένας κόσμος πεπερασμένος, του οποίου η μοίρα οδηγείται σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Δεν αρκεί να ζητήσουμε το ευ ζήν μόνο για αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να αναζητήσουμε την πνευματικότητα που κρύβουμε μέσα μας. Να κινηθούμε ανάλογα με τα προστάγματα όχι αυτού του κόσμου αλλά του επουράνιου. Να μην τρομοκρατηθούμε όπως κάναμε στον χρόνο που πέρασε, από τα καινούρια δεδομένα. Μπορεί να έρθουν και χειρότερα. Αρκεί να διδαχθούμε από αυτά και να δούμε τον Θεό μέσα σε αυτά. Να δούμε τον Θεό και τις παιδαγωγικές του ενέργειες, που σαν υπομονετικός Πατέρας, περιμένει τα άτακτα παιδιά του να συγκεντρωθούν και να αναζητήσουν αυτό που έχει πραγματικά σημασία. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται στη γη, πίσω από υλικά αγαθά ή τις εξουσίες αυτού του κόσμου, πολιτικές, στρατιωτικές ή ακόμη και θρησκευτικές. Κρύβεται στον νου και το πνεύμα. Στην συνείδηση και στην προσωπική σχέση με τον Θεό. 

Το νέο έτος ας μας βρει έτοιμους. Με την ανασκόπηση του χρόνου που φεύγει, ας υποδεχθούμε τον χρόνο που έρχεται με επίγνωση, σοφία και υπομονή. Πολλή υπομονή. Για όλα αυτά που είναι να έρθουν. Αν έρθουν. Τα ίσως και τα μπορεί είναι πολλά. Αρκεί όμως η στάση αυτή να μεταστραφεί σε τρόπο ζωής. Τότε ο χρόνος θα είναι καλός. Γιατί ότι και να φέρει, όπως και να το δει ο άνθρωπος, θα δώσει ο Θεός και θα είναι πάντοτε καλό.   

Κελόγλου Σπυρίδων