Ποιος είσαι;

 Η διήγηση του Πάθους είναι μια ιστορία ανεπανάληπτη. Για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει μια πιο τραγική ιστορία από αυτή. Τα στοιχεία που προσφέρονται για την τραγικότητα της διήγησης είναι πολλά. Αρχικά, ο Ιησούς προδίδεται. Δεν προδίδει όμως κάποιος άσχετος χαρακτήρας. Ο Ιησούς παραδίδεται με ένα φιλί από έναν αγαπημένο του φίλο. Όλοι όσοι τον ακολουθούν, τον εγκαταλείπουν. Παραδίδεται στα χέρια του ίδιου τού λαού που τον ανέθρεψε. Στέκεται ενώπιον σε θρησκευτικούς άνδρες, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τον Θεό. Τον ανακρίνει και τον καταδικάζει ένας άνδρας, ο οποίος τοποθετεί την αλήθεια κάτω από τα προσωπικά του συμφέροντα. Στην αυλή του Πραιτορίου, φωνάζει ένας λαός, ο οποίος τέσσερις ημέρες πριν τον αποθέωνε, καθώς ένοιωσε προδομένος. Γιατί; Γιατί πήρε τα θειικά λόγια του Ιησού και τα έκανε πολιτική ατζέντα. Προσπάθησε να μεταφράσει ο λαός τη σωτηρία από τον χειρότερο εχθρό του, την αμαρτία, σε απελευθέρωση και αιματοκύλισμα των Ρωμαίων. Δίπλα στον Ιησού, στέκεται ένας κακοποιός, ένας άνθρωπος ο οποίος αξίζει την τιμωρία για την δολοφονία που έχει διαπράξει. Και όμως είναι εκείνος που απελευθερώνεται. Το χειρότερο από όλα, είναι ότι όλοι γνωρίζουν ότι ο Ιησούς είναι αθώος και όμως, κραυγάζουν για το αίμα Του. Συν και άλλα δύο πράγματα, τα οποία δεν δίνει πολύ σημασία συνήθως ο άνθρωπος. Ο Ιησούς τα γνωρίζει όλα αυτά, γνωρίζει από πριν, ότι το Πάθος θα συμβεί. Άλλωστε αυτό είναι μια βασική πτυχή της διήγησης. Επίσης ως άνθρωπος, ο Ιησούς είναι ακόμα νέος. Αν και δεν δίνουμε πολύ σημασία πολλές φορές στην ανθρώπινη φύση του Ιησού, είναι πολύ βασικό το γεγονός ότι ο Ιησούς, δεν προλαβαίνει να ζήσει πολύ στη γη, πριν την εκτέλεση του από τις αρχές. 

Και προκύπτει μια ερώτηση, μέσα από την διήγηση. Ποιος είσαι, άνθρωπε; Που μπορείς να δεις τον εαυτό σου; Μήπως είσαι ο Ιούδας, γιατί προδίδεις τον καλύτερο σου φίλο; Μήπως είσαι σαν τον Πόντιο Πιλάτο, καθώς δεν νοιάζεσαι να δεις την αλήθεια και προβάλεις τον εγωισμό σου πάνω από αυτή; Μήπως είσαι ο όχλος, ο οποίος αλλάζει και μεταβάλλεται ανάλογα με αυτά που του προβάλουν ως αλήθεια; Μήπως είσαι οι μαθητές που εγκαταλείπουν τον Διδάσκαλο ή ο κακοποιός που αναμένει τον αθώο να θυσιαστεί στην δική του θέση; 

Ως άνθρωπος, είσαι όλα τα παραπάνω. Ως άνθρωποι είμαστε όλα τα παραπάνω. Είμαστε οι προδότες, είμαστε οι ψεύτες, είμαστε αυτοί που εγκατέλειψαν τον φίλο, όταν εκείνος είχε ανάγκη. Στην διήγηση κοιτάμε τους φόβους μας κατάματα. Βλέπουμε ποιοι πραγματικά ήμαστε. Βλέπουμε την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, η οποία δεν απέχει από την πραγματικότητα. Κοίτα όμως άνθρωπε, κοίτα βαθύτερα. Κοίτα Εκείνον που στέκεται αμίλητος τόσην ώρα. Κοίτα εκείνον που γι' αυτό που είσαι, Εκείνος υψώθηκε από την γη και έγινε το σημείο θαυμασμού για όλα τα έθνη. Ο καταραμένος γίνεται σωτηρία. Αυτός που έγινε αμαρτία για χάρη μας όπως γράφει ο Παύλος, λυτρώνει από την αμαρτία. 

Κοιτάμε την ιστορία για 2000 χρόνια, και ακόμα αναζητάμε τα μηνύματα. Προσπαθούμε να ψάξουμε, να βρούμε θεολογικές αλήθειες. Και όμως πολλές φορές, ξεχνάμε τα πιο απλά. Ποιος είσαι το είδες, το ανακάλυψες. Ποιος όμως πρέπει να γίνεις; Και εδώ υπάρχουν οι δυναμικές φιγούρες που συχνά ξεχνιούνται μέσα στην μανιώδη αναζήτηση για "πνευματικό βάθος". Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει σαν την Παναγία. Εκείνη η γυναίκα, που άφησε το παιδί της να φύγει από την αγκαλιά της και να δοθεί στον κόσμο, να παραδοθεί και να κομματιαστεί μπροστά στα μάτια της. Μπορούμε να ομιλούμε σαν κοινωνία για τις θεωρίες του φεμινισμού για πολλά χρόνια ακόμα και όμως στο πρόσωπο της παρθένου Μαρίας, βλέπουμε την πραγματική δύναμη της γυναικείας φύσης. Η γυναίκα που προσφέρει το ίδιο της το παιδί, στην καταστροφή του κόσμου. Ας γίνουμε ο Ιωάννης. Τι βλέπει ο Ιωάννης; Βλέπει καταστροφή, πόνο, θάνατο, την προδοσία. Βλέπει την ασχήμια του κόσμου. Όμως σε όλα αυτά, βλέπει τον σταυρό του Κυρίου. Ο Ιωάννης δεν ονομάζεται τυχαία Θεολόγος. Κοιτάει βαθιά, ψάχνει το νόημα, αναζητά την αλήθεια. Και τι βλέπει στο τέλος; Τον Σταυρό και την Ανάσταση. Βλέπει το τέλος ενός κόσμου και το ξεκίνημα του καινού. 

Γίνε ο ίδιος ο Ιησούς. Εκείνος ήταν που είχε πει στον Μυστικό Δείπνο "δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από τον άνθρωπο ο οποίος δίνει την ζωή του για χάρη των φίλων του". Είσαι έτοιμος να κάνεις αυτό το βήμα; Και δεν αρκεί αυτό, να κάνεις την θυσία. Έχεις την αγάπη του Χριστού; Είσαι έτοιμος να προσέλθεις στο μαρτύριο, ως πρόβατο, σιωπηλός και πράος μπροστά στην καταδίκη του κόσμου;

Ποιος θέλεις να είσαι;