Είναι και πάλι Χριστούγεννα. Μια εποχή, όπου οι καταστηματάρχες στολίζουν τα μαγαζιά τους, οι δήμοι φωτίζουν τους δρόμους και εύχονται σε όλους Χρόνια Πολλά. Οι οικογένειες στολίζουν τα δέντρα, φτιάχνουν τα παραδοσιακά γλυκίσματα των Χριστουγέννων. Όλα φαίνονται χαρούμενα και γιορτινά. Και όντως έτσι θα έπρεπε να είναι, αρκεί να θυμόμαστε τι πραγματικά γιορτάζουμε. Συνήθως το γιορτινό πνεύμα που βιώνουμε τα Χριστούγεννα, είναι εξαιτίας των κοσμικών Χριστουγέννων, δηλαδή μιας παγκόσμιας καταναλωτικής εορτής που έχει ως σκοπό την προώθηση προϊόντων. Ωστόσο, ζυμωμένοι και εμείς με αυτόν τον κόσμο, επηρεαζόμαστε από αυτό το κοσμικό πνεύμα και πολλές φορές ξεχνούμε τον εορτάζοντα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χριστό.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα γεγονότα, πρέπει να πάμε πίσω σε εκείνη την νύχτα στη Βηθλεέμ. Αφότου ο Ιησούς γεννήθηκε, έχουμε τα εξής γεγονότα:
1. Η προσκύνηση των βοσκών
2. Η προσκύνηση των μάγων
3. Η οργή του Ηρώδη και η σφαγή των Νηπίων
4. Η φυγή στην Αίγυπτο
Παρά την αντίληψη ότι όλα αυτά τα γεγονότα συνέβησαν εν μία νύκτα, κάτι τέτοιο δεν στηρίζεται στην Αγία Γραφή. Αντιθέτως "καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων" (Μτ. 2,16). Οπότε και συνειδητοποιούμε, ότι η προσκύνηση των ποιμένων, η οποία έγινε κατά την ίδια ημέρα της Γεννήσεως, με την προσκύνηση των μάγων, έχει διετή απόσταση. Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Οι ποιμένες βρίσκονται στο ύπαιθρο, κατά τον μήνα Δεκέμβριο, ετοιμάζοντας και μεγαλώνοντας αμνούς οι οποίοι επρόκειτο να θυσιαστούν κατά την ημέρα του Πάσχα, που κατά το εβραϊκό ημερολόγιο, είναι στις 8 Απριλίου. Οπότε και βλέπουμε ότι, οι πρώτοι οι οποίοι προσκυνούν τον Ιησού, είναι εκείνοι που προετοιμάζουν τους νεογέννητους αμνούς (τα νεογέννητα πρόβατα δηλαδή) για την Πασχάλια Θυσία, σε έναν απόλυτο παραλληλισμό, ότι ο Ιησούς γεννιέται ως ο Αμνός του Θεού, ο οποίος επρόκειτο να θυσιαστεί για την Σωτηρία των Ανθρώπων.
Εν συνεχεία, προσπερνώντας το γεγονός της Υπαπαντής, μέσω του οποίου πάλι έχουμε αναφορά στην θυσία του Ιησού από τους λόγους του γέροντα Συμεών, φτάνουμε δύο έτη μετά. Τότε έρχονται μάγοι από την Ανατολή (απροσδιορίστου αριθμού, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ο αριθμός τρία στα Ευαγγέλια που μιλούν για την Γέννηση) και παραδίδουν δώρα στον μικρό βασιλιά. Σαφώς, όντως οι ίδιοι χαίρονται βλέποντας τον Βασιλέα των Βασιλέων να γεννιέται, ωστόσο ας προσέξουμε τα δώρα τα οποία προσφέρουν. Όπως ξέρουμε, προσφέρουν Χρυσό, Λιβάνι και Σμύρνα. Υπάρχει μια γενική επεξήγηση για την ερμηνεία των Δώρων, όπως αναφέρει και ο Ωριγένης, "χρυσός, ως προς βασιλέα. Μύρο, ως προς θνητό. Και θυμίαμα, ως προς Θεό" (Κατά Κέλσου). Ωστόσο, αν το δει κανείς από την σκοπιά των ανθρώπων της εποχής, τα δώρα αυτά, είναι τα δώρα που έπαιρνε ένας βασιλιάς στον τάφο του. Όταν έθαβαν τον βασιλιά, τοποθετούσαν γύρω του τα πλούτη, αρωμάτιζαν το νεκρό σώμα με μύρο και έκαιγαν λιβάνι. Με αυτόν τον τρόπο, πάλι υπάρχει το μήνυμα της θυσίας του Ιησού.
Τέλος, από εκείνο το σημείο, είναι το σημείο όπου ξεκινάει ο πόλεμος κατά του Θεανθρώπου. Οι άρχοντες του κόσμου εκείνου, προσπαθούν να εξοντώσουν και να εξαφανίσουν Εκείνον, καθώς λόγω της πώρωσης του μυαλού, θεωρούν ότι ο Υιός Λόγος, έρχεται για εξουσίες κοσμικές. Και Tον κυνηγούν, με πρώτο μεγάλο εχθρό τον Ηρώδη, ο οποίος στην παράνοια του, διατάζει τη θανάτωση όλων των μωρών της Βηθλεέμ από δύο ετών και κάτω. Και ο Ηρώδης έτσι δημιουργεί τους πρώτους μάρτυρες του Χριστού. Βάφει με αίμα ένα γεγονός που θα έπρεπε να φέρει χαρά λόγω της λύτρωσης του ανθρωπίνου γένους. Και όμως η Γέννηση του Ιησού συνοδεύεται από θάνατο, θάνατο αθώων, από ανθρώπους που δεν μπόρεσαν ποτέ να γνωρίσουν τον Θεό. Όμως Άγγελος Κυρίου, προειδοποιεί τον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Παναγίας και προστάτη του μικρού Ιησού, για την παράνοια του Ηρώδη και τους προτρέπει να φύγουν στην έρημο της Αιγύπτου. Και έτσι ο Ιησούς, από τα πρώτα χρόνια της ζωής Του στη γη, καταφεύγει κατατρεγμένος στην έρημο, ως άλλος Ισραήλ που περιπλανιέται στην έρημο. Και έπειτα, όταν έρχεται ο καιρός και ο Ηρώδης βρίσκει τραγικό θάνατο, αντάξιο της ζωής που έζησε, περνάει από την έρημο της Αιγύπτου, πίσω στον Ισραήλ. Και αυτό είναι προοικονομία του Πάσχα, καθώς το εβραϊκό Πάσχα, ήταν το πέρασμα, το πέρασμα του Λαού του Θεού από την δουλεία στην ελευθερία, από την Αίγυπτο προς τη Γη της Επαγγελίας. Μόνο που ο Χριστός έρχεται για να εγκαινιάσει το νέο Πάσχα, το πέρασμα από τον Θάνατο προς την Ανάσταση.
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν και να μην λησμονούμε τον λόγο που ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Να τιμούμε την θυσία του Θεανθρώπου, η οποία άλλωστε συμβαίνει σε κάθε Θεία Λειτουργεία. Σαφώς να εορτάζουμε, να χαιρόμαστε και να αγαλλόμαστε που γεννήθηκε ανάμεσα μας ο Σωτήρας, όπως λέει και ο ιερός υμνωδό, αλλά και ταυτόχρονα να θυμούμαστε. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, θα βιώσουμε πραγματικά Χριστούγεννα, μέσα φυσικά στην Εκκλησία και στους Ιερούς μας Ναούς. Και με αυτά τα αισθήματα, αυτή τη χαρμολύπη, πορευόμαστε με μνήμη του τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη σπουδαία νύχτα, καθώς μάλιστα, δια της χαράς, πορευόμαστε στην επόμενη μεγάλη εορτή της Εκκλησίας, δηλαδή τα Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου μας, για τα οποία ήδη μας προετοιμάζει η ίδια αυτή εορτή των Χριστουγέννων. Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα, καλές γιορτές και καλή δύναμη σε όλους!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου