Πρόσφατα, βρέθηκα σε μια συζήτηση με έναν συνάνθρωπο μας (το όνομα του δεν χρειάζεται να αναφερθεί) και μεταξύ των πολλών θεμάτων που αναπτύχθηκαν μου έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, που αξίζει και εμείς να προβληματιστούμε. Από την στιγμή που ο Θεός είναι ένας και η αλήθεια είναι και αυτή εξ ορισμού μία (αν οι αλήθειες ήταν πολλές δεν θα ήταν αλήθειες, θα ήταν απόψεις), η Οδός της Σωτηρίας του Ανθρώπου, είναι και αυτή μία; Δηλαδή, υπάρχει μόνο ένας συγκεκριμένος τρόπος σωτηρίας, που άμα τον ακολουθήσουμε, μόνο αυτός θα μας οδηγήσει στον Χριστό;
Είναι πράγματι, ένα αρκετά αμφιλεγόμενο ερώτημα, που, κατά την άποψη μου, δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό ναι, ή ένα απλό όχι. Αν απαντούσαμε ναι, θα δείχναμε ότι θεωρούμε τους εαυτούς μας ως τους εκλεκτούς του Θεού, ξεχνώντας ότι όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη είναι εικόνες Θεού. Αν πάλι λέγαμε όχι, θα δείχναμε ρηχότητα πίστης.
Αν κοιτάξουμε μέσα στην Καινή Διαθήκη, στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 14, στίχος 6, ο Κύριος μαρτυρεί για τον εαυτό Του ότι "Εγώ είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή". Και πράγματι με την Ανάσταση Του αποδεικνύει ακριβώς αυτό. Ότι μέσα από αυτόν, ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε, πατώντας πάνω στην αλήθεια που Εκείνος κήρυξε, μιμούμενοι την Ζωή που έζησε, θα οδηγηθούμε στην Αιώνια Χαρά. Όμως, δεν πρέπει να μπερδευόμαστε. Ο Ιησούς, όταν λέει εγώ είμαι η οδός, δεν ζητάει από την ανθρωπότητα και από τους Χριστιανούς να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, ακολουθώντας συγκεκριμένες εντολές, κάνοντας πολλές ημέρες νηστεία. Η οδός προς τον Θεό, δεν είναι ένας συγκεκριμένος δρόμος. Ο κάθε άνθρωπος χαράζει το δικό του μονοπάτι, το οποίο είναι μοναδικό και ξεχωριστό από των άλλων ανθρώπων. Μπορεί ορισμένες φορές να διασταυρώνεται με τα μονοπάτια άλλων συνανθρώπων μας, αλλά παραμένει μοναδικό. Το μόνο σταθερό, που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, είναι ο προορισμός, που είναι ο Θεός. Δηλαδή, η μία οδός, συνίσταται, όχι στην ζωή του ανθρώπου, αλλά στον προορισμό που πρέπει να έχει. Για να γίνω και πιο κατανοητός, σκεφτείτε το με αυτό τον τρόπο. Ο κάθε ένας από εμάς σπουδάζει ή έχει σπουδάσει κάτι συγκεκριμένο. Άλλοι γίνονται γιατροί, άλλοι δάσκαλοι κ.ο.κ. Ο κάθε ένας επιλέγει τον δρόμο που θα ακολουθήσει, σύμφωνα με τα χαρίσματα που του δόθηκαν από τον Θεό. Όμως, θα φτάσουμε σε Αυτόν μέσα από αυτό το οποίο επιλέγουμε να κάνουμε. Ο γιατρός σώζοντας ζωές, χωρίς να τις θυσιάζει στον βωμό του χρήματος, και ο δάσκαλος διδάσκοντας την σωστή γνώση, βγάζοντας συνειδητοποιημένους ανθρώπους στη κοινωνία. Ο γιατρός και ο δάσκαλος, δύο εκ διαμέτρου αντίθετα επαγγέλματα, οδηγούν στην σωτηρία με την σωστή εφαρμογή τους. Ελπίζω ο συνειρμός μου αυτός να έγινε κατανοητός.
Αυτές είναι μερικές σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Γενικά, είναι καλό να έχουμε τον αγαθό προβληματισμό, την παραγωγική αμφιβολία, η οποία θα οδηγεί στην έρευνα και στην πνευματική μας καλλιέργεια. Ο άνθρωπος, όσο ζει εξελίσσεται και μαθαίνει. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον αγαθό Θεό, και να μην τον βγάζουμε από την εξίσωση. Οι έρευνες και οι αμφιβολίες μας, και πρέπει να το προσέχουμε αυτό, να μην μας απομακρύνουν από Αυτόν, αλλά να μας οδηγούν στην αγκαλιά Του.
Είναι πράγματι, ένα αρκετά αμφιλεγόμενο ερώτημα, που, κατά την άποψη μου, δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό ναι, ή ένα απλό όχι. Αν απαντούσαμε ναι, θα δείχναμε ότι θεωρούμε τους εαυτούς μας ως τους εκλεκτούς του Θεού, ξεχνώντας ότι όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη είναι εικόνες Θεού. Αν πάλι λέγαμε όχι, θα δείχναμε ρηχότητα πίστης.
Αν κοιτάξουμε μέσα στην Καινή Διαθήκη, στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 14, στίχος 6, ο Κύριος μαρτυρεί για τον εαυτό Του ότι "Εγώ είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή". Και πράγματι με την Ανάσταση Του αποδεικνύει ακριβώς αυτό. Ότι μέσα από αυτόν, ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε, πατώντας πάνω στην αλήθεια που Εκείνος κήρυξε, μιμούμενοι την Ζωή που έζησε, θα οδηγηθούμε στην Αιώνια Χαρά. Όμως, δεν πρέπει να μπερδευόμαστε. Ο Ιησούς, όταν λέει εγώ είμαι η οδός, δεν ζητάει από την ανθρωπότητα και από τους Χριστιανούς να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, ακολουθώντας συγκεκριμένες εντολές, κάνοντας πολλές ημέρες νηστεία. Η οδός προς τον Θεό, δεν είναι ένας συγκεκριμένος δρόμος. Ο κάθε άνθρωπος χαράζει το δικό του μονοπάτι, το οποίο είναι μοναδικό και ξεχωριστό από των άλλων ανθρώπων. Μπορεί ορισμένες φορές να διασταυρώνεται με τα μονοπάτια άλλων συνανθρώπων μας, αλλά παραμένει μοναδικό. Το μόνο σταθερό, που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, είναι ο προορισμός, που είναι ο Θεός. Δηλαδή, η μία οδός, συνίσταται, όχι στην ζωή του ανθρώπου, αλλά στον προορισμό που πρέπει να έχει. Για να γίνω και πιο κατανοητός, σκεφτείτε το με αυτό τον τρόπο. Ο κάθε ένας από εμάς σπουδάζει ή έχει σπουδάσει κάτι συγκεκριμένο. Άλλοι γίνονται γιατροί, άλλοι δάσκαλοι κ.ο.κ. Ο κάθε ένας επιλέγει τον δρόμο που θα ακολουθήσει, σύμφωνα με τα χαρίσματα που του δόθηκαν από τον Θεό. Όμως, θα φτάσουμε σε Αυτόν μέσα από αυτό το οποίο επιλέγουμε να κάνουμε. Ο γιατρός σώζοντας ζωές, χωρίς να τις θυσιάζει στον βωμό του χρήματος, και ο δάσκαλος διδάσκοντας την σωστή γνώση, βγάζοντας συνειδητοποιημένους ανθρώπους στη κοινωνία. Ο γιατρός και ο δάσκαλος, δύο εκ διαμέτρου αντίθετα επαγγέλματα, οδηγούν στην σωτηρία με την σωστή εφαρμογή τους. Ελπίζω ο συνειρμός μου αυτός να έγινε κατανοητός.
Αυτές είναι μερικές σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Γενικά, είναι καλό να έχουμε τον αγαθό προβληματισμό, την παραγωγική αμφιβολία, η οποία θα οδηγεί στην έρευνα και στην πνευματική μας καλλιέργεια. Ο άνθρωπος, όσο ζει εξελίσσεται και μαθαίνει. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τον αγαθό Θεό, και να μην τον βγάζουμε από την εξίσωση. Οι έρευνες και οι αμφιβολίες μας, και πρέπει να το προσέχουμε αυτό, να μην μας απομακρύνουν από Αυτόν, αλλά να μας οδηγούν στην αγκαλιά Του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου