Στις 21 του μηνός Νοεμβρίου εορτάσαμε τα Εισόδια της Θεοτόκου στον Ναό του Σολομώντα. Ένα σημαντικότατο γεγονός για την Εκκλησία, όχι ως προς το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά επειδή, η είσοδος της Παναγίας στον Ναό του Θεού, σηματοδοτεί την έναρξη πλέον στην πράξη του σχεδίου της σωτηρίας του ανθρώπου. Για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της εορτής, πρώτα πρέπει να γνωρίσουμε ποια είναι αυτή η γιορτή και ποιο το περιεχόμενο της.
Οι γονείς της Παναγίας, ο Ιωακείμ και η Άννα, ήταν ευσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι ήταν πλέον προχωρημένης ηλικίας, ήταν άτεκνοι. Αν και στον σύγχρονο κόσμο η ατεκνία μπορεί να φαίνεται ως κάτι σύνηθες, στον αρχαίο Ισραήλ, η ατεκνία θεωρούνταν κατάρα από τον Θεό, για κάποιο ορισμένο αμάρτημα που είτε διέπραξε το ίδιο το ζεύγος είτε οι πρόγονοί τους. Το ζεύγος των ευσεβών γερόντων δεν έπαψε ουδέποτε να προσεύχεται για ένα παιδί. Ο καλός και άγιος Θεός δεν τους άφησε ανικανοποίητους, χαρίζοντας στον Ιωακείμ και στην Άννα ένα παιδί, την Μαρία, προσομοιάζοντας με αυτόν τον τρόπο πολλά από τα πρόσωπα δικαίων ανθρώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Όπως κάποτε ο Γεδεών, ο Σαμψών και ο Σαμουήλ, βλέπουμε τον Θεό να επιλέγει τη γέννηση της Μητέρας Του να θυμίζει τους διαμορφωτές του Ισραηλιτικού έθνους, γιατί και η Παναγία θα αναδιαμορφώσει τον Άγιο Λαό του Θεού.
Στην ηλικία των τριών ετών, οι ευσεβείς γονείς, παρουσίασαν και αφιέρωσαν το παιδί τους στο Ναό του Σολομώντα, όπως κάποτε έκανε ο Ελκανά και η Άννα με τον νεαρό Σαμουήλ. Η ανωτερότητα της Μαρίας προς όλους τους προφήτες και εκλεκτούς από τον Θεό προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, φαίνεται όταν την τοποθετούν στα Άγια των Αγίων, στο κατοικητήριο του Υψίστου Θεού. Διδάχθηκε τις Γραφές από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, διακρίθηκε στην αρετή και την ταπείνωση και είχε ευσεβή πόθο να γίνει δούλη της μητέρας του Υιού του Θεού.
Αργότερα, 12 χρόνια μετά, οι ιερείς του Ναού, αποφάσισαν να δώσουν την νεαρή Μαρία υπό την προστασία του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορα. Όχι πολύ αργότερα από την εγκατάσταση της Μαρίας στο χωριό της Ναζαρέτ, έρχεται η επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, για να αναγγείλει την επιθυμία του Θεού να συλλάβει και να φέρει στον κόσμο τον Υιό και Λόγο του Θεού. Και εδώ είναι η ουσία της ιστορίας. Το νόημα στο οποίο ήθελα εξαρχής να καταλήξω. Αν και ο Θεός, οδήγησε και ετοίμασε την Μαρία για να γίνει η Θεοτόκος, δεν έρχεται απλά απαιτώντας από την Μαρία να υπακούσει. Αντίθετα, ο Γαβριήλ μεταφέρει το μήνυμα του Θεού και περιμένει να λάβει απάντηση. Σαφώς, η Παναγία, στην αρετή και την ταπείνωση της δεν θα έφερνε ποτέ αντίρρηση σε αυτό που ζητάει ο Θεός, αλλά πάλι ο Γαβριήλ και επομένως ο Θεός μέσω αυτού, αναμένουν την απάντηση που δίνει εν τέλει η Μαρία:
"Ἰδοὺ ἡ δούλη κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου" καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾽ αὐτῆς ὁ ἄγγελος.
Και τότε έφυγε ο άγγελος. Ο Θεός ήταν διατεθειμένος να υπακούσει αν η Μαρία αρνούνταν. Βέβαια ο Θεός επιλέγει τους λειτουργούς του και τους δούλους του, αλλά όπως και στο χαρακτηριστικό παράδειγμα του προφήτη Ησαΐα, ο Θεός δεν απαιτεί να γίνει προφήτης του, αλλά του το ζητάει. Ο Θεός υπακούει και δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο και την ελευθέρα προαίρεση του ανθρώπου, ακόμα και αν εξαρτάται το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου.
Με αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να κλείσω τη παρούσα θέση. Η ευσπλαχνία και η ταπείνωση του Θεού φαίνεται συνεχώς στις πράξεις Του. Και αυτό πρέπει να το θυμόμαστε. Ο Θεός δεν βιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Θεός σέβεται και υπακούει στο θέλημα του ανθρώπου, ακόμα και αν αυτό στραφεί εναντίον στο θέλημα Του.
Κελόγλου Σπυρίδων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου