Κυριακή των Βαΐων

 Έφτασε ο καιρός, έφτασαν οι Άγιες Ημέρες να βιώσουμε για ακόμη μία φορά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Θα ζήσουμε τα Άγια Πάθη του Κυρίου, προσμένοντας την Αγία και Ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Όλες οι ακολουθίες μας προσφέρουν αυτό το αίσθημα της χαρμολύπης. Ξέρουμε  ότι οδεύουμε προς τα Άγια και Σεπτά Πάθη, αλλά πάντοτε μας συντροφεύει η γλυκιά αίσθηση της Αναστάσεως, η οποία φαίνεται στον ορίζοντα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Κυριακή των Βαΐων λοιπόν. Η Είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα.

Ότι πραγματοποιεί ο Κύριος στην είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ, είναι άκρως συμβολικό, αλλά και προσδοκώμενο. Εισέρχεται στην πόλη ως ένας ταπεινός βασιλιάς, πράγμα οξύμωρο, επιβεβαιώνοντας όμως τους προφήτες, που εκατοντάδες χρόνια πριν από τον ερχομό Του, είχαν ακριβώς μιλήσει για αυτή την πανηγυρική είσοδο του Μεσσία στην Αγία Πόλη επί "πώλου όνου". Ο Βασιλιάς του Κόσμου εισέρχεται καθισμένος και ήσυχος, όχι σαν ένας κατακτητής όπως ο Δαυίδ, αλλά ως ένας νέος Δαυίδ, ένας διαφορετικός απελευθερωτής. Μοιράζει ελπίδα στα πλήθη που τον χαιρετούν, την πραγματική ελπίδα. Ο Ιησούς δεν υπόσχεται απελευθέρωση από τα ρωμαίικά δεσμά, ή αιματηρό πόλεμο κατά του κατακτητή. Υπόσχεται πνευματική απελευθέρωση. Απελευθέρωση από τη δουλεία της αμαρτίας, της δουλείας που οδήγησε τον άνθρωπο σε αυτόν τον φαύλο κύκλο, της υποδούλωσης της σάρκας και της κατάκτησης της ύλης.

Και το πλήθος όμως συνεχίζει να ζητωκραυγάζει. Κραυγάζει "Ευλογημένος ο Ερχόμενος!". Ναι, όντως ευλογημένος ο ερχόμενος. Κατάλαβες όμως, Ισραηλίτη, ποιος είναι όντως ο Ερχόμενος; Καταλαβαίνεις ότι ο Ερχόμενος που έρχεται στο όνομα του Κυρίου του Ισραήλ, είναι Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος; Καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ένας απλός προφήτης, αλλά αυτός που σε πήρε στα Άγια Χέρια Του και σε δημιούργησε από χώμα; Καταλαβαίνεις άραγε, για ποιο σκοπό έρχεται Αυτός κοντά σου; Καταλαβαίνεις την αποστασία του λαού; Την απομάκρυνση από τον Λόγο του Κυρίου που τόσους αιώνες σε καθοδηγούσε; Δεν κατάλαβες. Και σύντομα, όταν τον είδες, γονατιστό, σε έναν στενό δρόμο της Ιερουσαλήμ, χτυπημένο και ματωμένο, κάτω από το βάρος ενός σταυρού άδικου, ενός σταυρού που φορτώθηκε μόνος του εξαιτίας σου, τι έκανες; Δεν του γύρισες απλά την πλάτη, αλλά γύρισες προς Αυτόν, Αυτόν που ήρθε σε εσένα ως πρόβατο ανάμεσα σε λύκους για την σωτηρία σου, και τον κλώτσησες, τον έφτυσες, τον κολάφισες, τον έβρισες. Όμως τώρα απλά ζητωκραυγάζεις μαζί με όλους τους άλλους, μεθυσμένος στο όνειρο ενός ελεύθερου Ισραήλ, ενός Ισραήλ κατακτητή, όχι όμως και απελευθερωτή. 

Ποιος είναι ο Ισραηλίτης όμως της ιστορίας; Ποιος είναι αυτός που ζητωκραυγάζει τον Ιησού Χριστό όταν όλα φαντάζουν ρόδινα, αλλά τον φτύνει και τον χτυπάει και τον σπρώχνει να πάει λίγο παραπέρα όταν τον δει ματωμένο, στην πορεία προς τον Γολγοθά, όταν ο Κύριος δεν μιλούσε; Φυσικά και είμαστε όλοι εμείς, οι άνθρωποι. Κραυγάζουμε ευλογημένος ο Ερχόμενος, χωρίς όμως να γνωρίζουμε ποιος είναι ο Ερχόμενος, ή γιατί έχει έρθει; Πραγματικά, κάθεται κανείς να αναζητήσει τους λόγους που ο Κύριος έρχεται σε εμάς; Γιατί είναι τόσο σημαντική αυτή η Εβδομάδα των Παθών; Καιρός είναι λοιπόν να γυρίσουμε προς τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε. Να αναζητήσουμε τον Κύριο. Να ζητωκραυγάζουμε για τον Κύριο, έχοντας όμως πλήρη επίγνωση για το ποιο είναι το θέλημα του Κυρίου. Να ζητωκραυγάσουμε για τη Σωτηρία μας που μας την χαρίζει Εκείνος που υψώνεται στον Σταυρό της Συγχώρεσης. Και όχι να στραφούμε ενάντια Του, επειδή άλλοι πλάνοι μας είπαν άλλα. Δεν ακούμε τις φωνές του λογισμού, αλλά ακούμε την φωνή του Κυρίου. Και αυτή η φωνή μέσα στους αιώνες ήταν η φωνή της Εκκλησίας.

Καλή αρχή ας έχουμε στο τελευταίο αυτό στάδιο της Αγίας Τεσσαρακοστής. Ας έχουμε μία ωφέλιμη Μεγάλη Εβδομάδα, με τον τρόπο που όρισε η Εκκλησία του Κυρίου, με ειρήνη, υγεία και ταπείνωση! 

Κελόγλου Σπυρίδων