Μεγάλη και αυτή η ημέρα. Τη σημερινή ημέρα θυμόμαστε έναν μεγάλο άγιο άνδρα, όχι της Καινής αλλά της Παλαιάς Διαθήκης. Θυμόμαστε τον εγκρατή και ενάρετο Ιωσήφ τον Πάγκαλο. Καθόλου ατυχής αυτή του η ονομασία από την Εκκλησία. Η ιστορία του αποτελεί φάρο για εμάς τους πιστούς, αλλά και μπορούμε να τη συνδέσουμε και με το γεγονός της Μεγάλης Δευτέρας, της συκιάς που ξεράθηκε.
Ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος, ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ και ο πιο αγαπητός, επειδή κυρίως προερχόταν από την γυναίκα του τη Ραχήλ, την οποία είχε όντως αγαπήσει και θα νυμφευόταν αν δεν ήταν για την πονηριά του θείου του Ιακώβ, Λάβαν. Ο Ιωσήφ ήταν προικισμένος από τον Θεό με πολλά χαρίσματα, κυρίως αυτό της ονειροκρισίας. Το γεγονός αυτό οδήγησε τα αδέλφια του να τον φθονήσουν και να σκεφτούν τον φόνο μάλιστα, αλλά η Πρόνοια του Θεού, φώτισε τον μεγάλο αδελφό, να τον πουλήσουν απλά και να πουν στον πατέρα τους Ιακώβ ότι ο Ιωσήφ κατασπαράχθηκε από ένα άγριο θηρίο.
Ήδη από την αρχή της ζωής του, ο Ιωσήφ αποτελεί τύπο Χριστού. Είναι ο υιός ο αγαπητός, τον οποίο οι δικοί του άνθρωποι θα τον φθονήσουν και θα τον προδώσουν. Η ομορφιά όμως της ψυχής του Ιωσήφ φάνηκε στον πειρασμό. Ο Ιωσήφ, όντας δούλος του Πετεφρή, ενός Αιγυπτίου αξιωματούχου, άρεσε σαρκικά στην γυναίκα του αφεντικού του. Αυτή λοιπόν η γυναίκα, πόθησε τον Ιωσήφ και θέλησε να τον παρασύρει στην αμαρτία της μοιχείας, αλλά ο Ιωσήφ προτίμησε να φύγει γυμνός από το δωμάτιο, δίχως να κοιτάξει πίσω, από το να σπιλώσει το σώμα του. Μας θυμίζει τους πειρασμούς του Ιησού στο βουνό από τον διάβολο. Ο Ιωσήφ συκοφαντήθηκε και κατέληξε στη φυλακή. Όμως ο καλός Θεός δεν ξεχνάει τους αθλητές του. Ο Ιωσήφ εν τέλει κέρδισε την εύνοια του Φαραώ και τον βοήθησε να διοικήσει ολόκληρη την Αίγυπτο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά κέρδισε πίσω την οικογένεια του, τα αδέλφια του, τα οποία τα συγχώρησε για την προδοσία τους. Με ασφάλεια μπορούμε να δούμε την πορεία των Παθών του Κυρίου σε αυτή την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. Η φυλακή και ο πειρασμός είναι ο "θάνατος" του Ιωσήφ, ο οποίος όμως ακολουθείται από μία ένδοξο "ανάσταση" καθώς γίνεται άρχοντας ολόκληρης της Αιγύπτου.
Τι σχέση όμως έχουν όλα αυτά με την συκιά που ξεράθηκε από τον Ιησού; Ο Ιησούς αφότου ξέρανε την συκιά και είδε την απορία στα μάτια του μαθητή του Πέτρο, είπε ότι η πίστη μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Όπως άλλοτε έκανε και ο Ιωσήφ. Παρόλο που ήταν ένας απλός δούλος, διέταξε στη σάρκα και τα πάθη της να ξεραθούν, να παύσουν, καθώς αυτό που θέλησε ο Ιωσήφ ήταν να είναι δούλος του Κυρίου και όχι να είναι κατακυριευμένος από τα πάθη του.
Τέλος ας σκεφτούμε και κάτι ακόμα γύρω από το γεγονός της ξεραμένης συκιάς. Αν προσέξουμε το κείμενο της Καινής Διαθήκης, όταν ο Κύριος καταριέται την συκιά, δεν είναι η εποχή για σύκα. Η πράξη του Κυρίου φαίνεται αλόγιστη. Αλλά είναι όντως έτσι; Ο Κύριος αποδεικνύει κάτι με αυτή την ενέργεια. Όχι μόνο ότι η πίστη έχει παντοδυναμία, αλλά και ένα μήνυμα για τον τότε Ισραήλ αλλά και τον νέο (δηλαδή εμάς). Η συκιά με τα πολλά της φύλλα, ξεγελούσε ότι έχει καρπό, ενώ στην πραγματικότητα τίποτε δεν είχε. Έτσι και ο Ισραήλ τότε, φώναζε για αρετή και μετάνοια, αλλά φώναζε για κάτι που στην πραγματικότητα δεν διέθετε. Και γι' αυτόν τον λόγο και "ξεράθηκε" ο λαός του Ισραήλ, καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ και διασκορπίστηκε ο λαός. Γιατί δεν είχε να δώσει καρπούς στον Δημιουργό του. Το ότι ξεράθηκε η συκιά δεν ήταν τίποτε άλλο από μία εγγύηση, ότι ο λόγος του Κυρίου μένει, και οτιδήποτε δεν δώσει καρπό, θα ξεραίνεται.
Κελόγλου Σπυρίδων
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου