Μεγάλη Τρίτη

 "Αλίμονο σε εσάς Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!"

Πολύ δυναμικά τα γεγονότα της Μεγάλης Τρίτης. Η αναπόφευκτη σύγκρουση του Κυρίου με το ιερατείο του Ισραήλ, φτάνει σε μια κορύφωση, μια τελική σύγκρουση πριν από το τέλος της διακονίας του Ιησού. Πριν φτάσουμε στα ουαί και τα αλίμονο, πρέπει να δούμε τι συνέβη και γιατί συνέβησαν όλα αυτά. 

Οι Σαδδουκαίοι λοιπόν, μεγάλη μερίδα του Ιουδαϊκού ιερατείου, οι οποίοι αρνούνταν την ανάσταση στις έσχατες ημέρες, κατευθύνονται προς τον Ιησού, με διάθεση να εναντιωθούν και να μειώσουν την διδασκαλία του Ιησού. Προτείνουν μια απίθανη ιστορία, όπου μία γυναίκα αφότου χάσει τον άνδρα της πηγαίνει με τους αδελφούς του, για να αφήσει απογόνους, αλλά μετά πεθαίνουν όλοι και έπειτα η γυναίκα. Και ρώτησαν λοιπόν, ποιανού θα είναι αυτή η γυναίκα. Πλανάσθε, τους είπε ο Κύριος. Βάλανε οι ανόητοι την λογική του ανθρώπου, επί της λογικής του Παντογνώστη και Παντοδύναμου Θεού. Ακόμα Ιουδαίε σκέφτεσαι μια υλική Βασιλεία του Θεού; Ακόμα άνθρωπε σκέφτεσαι την σάρκα σου, παρόλο που κινδυνεύει η ψυχή σου; Ψάχνουμε περίτεχνες δικαιολογίες εμείς οι άνθρωποι. Όλα πρέπει να έχουν νόημα με το μυαλό μας το πεπερασμένο, αγνοώντας την πρόνοια του καλού Θεού.     

Έπειτα οι Φαρισαίοι, προσπαθώντας να Τον ενοχοποιήσουν στα μάτια των Ρωμαίων αρχόντων, του ζητάνε να τους απαντήσει αν πρέπει να πληρώνουν φόρο στον Καίσαρα. Μα καλά, πώς τούτο έχει σχέση με τον Κύριο; Πώς ο φόρος στον Ρωμαίο άρχοντα, έχει σχέση με την υπακοή προς τον Θεό; Ας δίνονται στον Καίσαρα αυτά που του ανήκουν, αλλά να δίνουμε και στον Θεό, αυτά που ανήκουν στον Θεό. 

Και τότε, ο Ιησούς, με ιερή αγανάκτηση, θα μπορούσαμε να πούμε, τα "έψαλλε" στους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. 

Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων

Κλείνεται φαρισαίοι την βασιλεία του Θεού σε άλλους. Και ούτε εσείς μπαίνετε, ούτε όμως και οι άλλοι. Άραγε, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ, πόσες φορές γινόμαστε εμείς αυτοί που κλείνουμε τον δρόμο της σωτηρίας, παρά να διακονούμε για να τον ανοίξουμε;

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι περιάγετε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηρὰν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται ποιεῖτε αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ὑμῶν

Πόσες άραγε είναι οι φορές που προσπαθούμε να "διδάξουμε" κάποιον, όχι για την δόξα του Θεού, αλλά για τη δική μας δόξα. Και τελικά, όταν η πραγματικότητα μας χτυπάει, δείχνοντας ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, έχουμε καταλήξει να ζημιώσουμε μια ψυχή, παρά να την σώσουμε. 

Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοὶ οἱ λέγοντες· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ ναῷ, οὐδέν ἐστιν· ὃς δ’ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ χρυσῷ τοῦ ναοῦ, ὀφείλει. μωροὶ καὶ τυφλοί, τίς γὰρ μείζων ἐστίν, ὁ χρυσὸς ἢ ὁ ναὸς ὁ ἁγιάσας τὸν χρυσόν;

Ο Κύριος φώναζε κάποτε μην ορκίζεστε! Μην μπείτε στην διαδικασία να ορκιστείτε. Όχι γιατί αποτελεί άμεσα σαν πράξη ζημίωση στην ψυχή του ανθρώπου αλλά γιατί μπορεί να καταλήξει προσβολή στον ίδιο τον Θεό! Και ο Κύριος αυτό το δείχνει στους Φαρισαίους, που συνήθιζαν να ορκίζονται, προσβάλλοντας όμως τον Θεό.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸ ἔλεος καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα [δὲ] ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι.

Αλίμονο λέει ο Κύριος, γιατί ενώ ο Θεός ζητάει το ένα δέκατο από όλα τα υπάρχοντα εσείς δίνεται το ένα δέκατο από τα ελάχιστα, από τα περισσεύματα της τραπέζης. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον πυρήνα του νόμου, το έλεος, την πίστη και την αγάπη απλά τα πετάμε. Βλέπεις, άνθρωπε, ο Θεός, δεν μπορεί να είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μας. Δεν γίνεται να Τον κοροϊδεύουμε τόσο φανερά και δίχως να νιώθουμε ντροπή ή συντριβή στις νοσηρές πράξεις μας. 

ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διϋλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, ο Ιησούς θίγει το πραγματικό πρόβλημα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι, τότε οι Φαρισαίοι και τώρα οι Φαρισαίοι της εποχής μας. Πολλές φορές αν κοιτάξουμε όντως στον καθρέφτη της ύπαρξης μας, θα ανακαλύψουμε ότι και εμείς γινόμαστε Φαρισαίοι. Τι κάνουμε λοιπόν; Διυλίζουμε τον κώνωπα. Κοιτάμε τον τύπο, όχι για να διορθώσουμε τον εαυτό μας, αλλά για να δείξουμε τον απέναντι και να του υποδείξουμε

Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτοῦ καθαρόν.

Μας θυμίζει ο λόγος αυτός κάτι άλλο που είχε πει ο Κύριος. Βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου. Ένα ποτήρι, όσο και καθαρό να είναι από έξω, αν από μέσα είναι βρόμικο, πώς κάποιος θα πιει από αυτό;

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας. οὕτως καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δέ ἐστε μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.

Τι είναι ένας δίκαιος άνθρωπος άραγε; Αυτός που εμφανίζεται δίκαιος; Αυτός που αν τον δεις θα πεις να ένας σωστός και δίκαιος, αφού και αυτός και ο λόγος του φαίνονται σωστοί και ωραίοι. Και πολλές φορές και εμείς οι ίδιοι αυτό ακριβώς σκεπτόμαστε. Μα πόσο ανόητoι είμαστε! Ποιος ήταν άραγε ο Κύριος; Ένας άσημος, φτωχός άνδρας και όμως ήταν ο πραγματικά δίκαιος, σε σχέση με τους Φαρισαίους της εποχής του με τα φανταχτερά τους ρούχα και τη περιποιημένη τους εξωτερική εικόνα.  

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι οἰκοδομεῖτε τοὺς τάφους τῶν προφητῶν καὶ κοσμεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν δικαίων, καὶ λέγετε· εἰ ἤμεθα ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ἡμῶν, οὐκ ἂν ἤμεθα αὐτῶν κοινωνοὶ ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν. ὥστε μαρτυρεῖτε ἑαυτοῖς ὅτι υἱοί ἐστε τῶν φονευσάντων τοὺς προφήτας

Εδώ ο Ιησούς τους καταδικάζει, γιατί αυτοί που δοξάζουν θεωρητικά τους προφήτες και επικαλούνται το όνομα τους, είναι αυτοί ταυτόχρονα, των οποίων οι πατέρες δολοφόνησαν τους προφήτες. 

ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεέννης;

Ο λόγος αυτός του Κυρίου είναι μια υπόσχεση. Δεν γίνεται κάποιος, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του δούλο του Θεού, να διακονεί μόνο τον ίδιο του τον εαυτό, να μιλά για τον εαυτό του, να δείχνει μόνο τους άλλους δίχως να έχει έργα. Πώς άνθρωπε μικρέ και άσημε, προσπαθείς να διδάξεις ενώ αδυνατείς να διδαχθείς; Πώς διδάσκεις τον Θεό, φαρισαίε, όταν Θεό δεν έχεις; 

Κελόγλου Σπυρίδων.