Μεγάλη Τετάρτη

 Μια αμαρτωλή γυναίκα, εισέρχεται στο σπίτι, στο οποίο βρίσκεται ο Κύριος. Το σπίτι άνηκε στον Σίμωνα, ο οποίος ήταν πρώην λεπρός, καθαρισμένος από τον ίδιο τον Κύριο. Αυτή η γυναίκα λοιπόν, εισέρχεται σε αυτό το σπίτι και με σεβασμό ρίχνει μύρο στο κεφάλι του Ιησού. Σε ένα άλλο ευαγγέλιο, στο κατά Ιωάννη, μαθαίνουμε ότι αυτή η γυναίκα ήταν η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου. Και στις δύο διηγήσεις των ευαγγελίων, ο Ιούδας, κατακρίνει αυτή την πράξη, από το πνεύμα της φιλαργυρίας του, με την πρόφαση ότι αυτά τα χρήματα, θα έπρεπε να δοθούν στους φτωχούς. Ο Κύριος, βλέποντας τι πραγματικά υπήρχε στη ψυχή του, επέπληξε τον Ιούδα. Οι φτωχοί, του λέει , θα είναι για πάντα μαζί σας να τους διακονείται. Όμως εγώ, ο Κύριος, δεν θα είμαι μαζί σας για πολύ ακόμα. Και αυτή εδώ η γυναίκα, τονίζει ο Ιησούς, απλά προοιωνίζει αυτά που είναι να γίνουν, τον θάνατο δηλαδή και την ταφή Του. 

Γιατί όμως τα είπε αυτά ο Κύριος; Γιατί συγχώρησε την γυναίκα; Τι σημαίνει για εμάς αυτό σήμερα; 

Η γυναίκα αυτή, σύμφωνα με την παράδοση, είχε ένα παρελθόν άσωτο. Και ο Κύριος ήταν εκείνος ο οποίος συγχώρησε τις αμαρτίες της. Από ευγνωμοσύνη λοιπόν, η γυναίκα αυτή ρίχνει μύρο στο κεφάλι του Θεού. Χωρίς όμως να το καταλάβει, προοιωνίζει το θάνατο και τη ταφή του Ιησού. Ο Κύριος βρίσκει αφορμή λοιπόν, από αυτό το συμβολικό γεγονός και μιλάει αυστηρά προς τον Ιούδα. Ιούδα, μην νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω που βρίσκεται η ψυχή σου. Μην νομίζεις ότι δεν γνωρίζω την φιλαργυρία σου. Άλλωστε αρκεί να δούμε ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε ο Ιούδας μετά από τα γεγονότα αυτά. Απογοητευμένος, κατέφυγε στους Φαρισαίους και πούλησε τον Διδάσκαλό του.

Αλλά ακόμα και σε αυτό το σημείο, που οδήγησε στην προδοσία, ο Κύριος προσπαθεί να δώσει μια ευκαιρία στον Ιούδα. Δεν θα είμαι κοντά σας. Το τονίζει. Δεν θα είμαι εδώ γιατί θα παραδοθώ σε χέρια αμαρτωλών. Θα σταυρωθώ για εσάς. Αν μείνεις κοντά μου, Ιούδα, θα φροντίζεις τους φτωχούς στο όνομα μου. Αλλά η φιλαργυρία σου σε τύφλωσε. Η ανάγκη σου για μια επίγεια βασιλεία σε έκανε να με προδώσεις. Όπως και έγινε. 

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό για εμάς τους πιστούς; Γιατί η Εκκλησία τοποθετεί αυτό το ευαγγέλιο τώρα, αυτή την ημέρα, πριν δηλαδή την ακολουθία των Αγίων Παθών; Γιατί πολλές φορές σαν άνθρωποι γινόμαστε και εμείς αυτό που είναι ο Ιούδας. Κολλημένοι στην φιλαργυρία και στα επίγεια αγαθά, ξεχνάμε ότι ο Κύριος είναι μαζί μας. Και ξεχνάμε ότι σκοπός μας είναι η Ουράνια Βασιλεία και όχι η επίγεια. Ξεχνάμε το Πάθος και όσα πέρασε ο Κύριος για τις αμαρτίες μας και μένουμε σε αυτές, μένουμε στα πάθη, αλλά κυρίως μένουμε στην αμετανοησία. Και αυτό είναι το βασικό μας ελάττωμα. Ότι ξεχνάμε την μεγαλοψυχία του Θεού και βγάζουμε τον Κύριο από την εξίσωση. Ξεχνάμε να εμπιστευτούμε τον Κύριο. Στις Άγιες Ημέρες λοιπόν που έμειναν, με αυτές τις ταπεινές σκέψεις, ας προχωρήσουμε προς το Άγιο Πάθος του Κυρίου, για να ζήσουμε την εκ νεκρών Ανάσταση Του. 

Κελόγλου Σπυρίδων